Auteur: teckelliefenleed

We zijn dol op de serie: Hendrik Groen. Ook al zijn de boeken veel mooier, we willen toch geen aflevering missen.

Door de feestdagen waren we wat in de war en hadden er geen erg in dat het gisteren maandag was en we “Hendrik Groen” hadden gemist. Dus vanavond via programma gemist, op de iPAD de aflevering  van maandag alsnog gekeken op dus  een klein beeld.  Daarop kwam op een gegeven moment heel even de hond van Evert klein in beeld. De iPAD stond op de glazen salontafel, wij keken vanaf de bank. Ylva kennelijk ook, want ze vloog opeens op de iPAD af en begon te blaffen, maar de hond was al weg. Toen startte ze een zoektocht, zó komisch, achter de iPAD, vanonder de tafel, eromheen, zo van “wáár kan die hond nou zijn?”. Dat ze beelden op het grote TVscherm herkent vinden we al bijzonder, maar op zo’n klein beeld ergens in een hoekje heel even die hond, hoe is het mogelijk? Bij het grote scherm kan ze er niet achter kijken, dus dit was nieuw voor ons.

 

Vanmiddag was teckelreu Khan op bezoek met zijn vrouwtje. Toen Ylva klein was, was behalve Jet, Khan de enige andere hond waar Ylva wel mee wou spelen en lief tegen was. Dat is helaas helemaal over en voor alle zekerheid stop ik Ylva maar in de ren. Khan is een volhouder en blijft bij Ylva komen dus vlakbij de ren. Wel zielig voor hem, dat Ylva zo lelijk doet. Gek genoeg blijft hij het toch proberen. Ooit waren Whoopi en Khan dikke vriendjes en Whoopi was onstuitbaar. Nu maken ze zich niet meer druk om elkaar, maar er is nooit een wanklank. Ylva is nieuw en althans voor Khan nog steeds spannend.

Ik hoop dat Ylva Khan nog eens gaat accepteren, maar ja ze zien elkaar weinig.

 

Gisteren waren we bij de dochter met 2 teckels. Ylva heeft bijna de hele tijd in haar benchje doorgebracht. Toen ik haar er even uithaalde zat ze te rillen op mijn armen. Ze is een zielig hondje. Gelukkig kan ze ook heel blij zijn, maar ze is op haar best in een prikkelarme omgeving, met een vaste dagindeling en weinig afwijkende gebeurtenissen.

Slim teckeltje
Vanmiddag maar weer eens met Ylva geoefend. We kozen tussen een lange wandeling of wat met de hondjes doen. Vanwege mijn koukleumigheid en verkoudheid toch gekozen voor binnenactiviteit en kortere wandeling zonder mij.
Reinout vroeg Ylva: “zakdoekje leggen?”  Ah, daar kwam Whoopi aan, wauw beloninkjes…..want elke keer als Ylva beloond wordt, krijgt ook Whoopi wat als trouwe supportster. Zie ook “Ylva zoekt en apporteert”
Dus gewone routine, hondjes op de gang en intussen alle zakdoekjes verspreid door de kamer. De geurlozen met tang zodat onze lucht er niet aankomt en de vier met knoop en onze geur tussen de anderen. Maar onlangs was ik met kasten opruimen een zakdoek tegengekomen, die  dus nr vijf werd.
Ylva vond vier zakdoeken, maar wij bleven maar zeggen: “zoek en apport” en Ylva maar weer en weer alle zakdoeken af. Wij dachten dat een groene een knoop had en die erbij gekomen was. Uiteindelijk, na veel aarzeling, pakte ze die ook. Die zakdoek had duidelijk nog niet de geur van de anderen, maar was ook niet helemaal geurloos. En wij maar denken dat ze het niet goed deed.

Les: heb vertrouwen in je hond!

Whoopi.
Onze Whoopi heeft ook een goede neus, maar bij haar hebben we nooit geoefend met doekjes, wel met zweetspoor. Dat is ontzettend leuk, maar nogal arbeidsintensief en er zijn maar weinig plaatsen waar dat mag. We deden dat in verschillende bossen, eerst spoor uitzetten met gedroogd hertenbloed, dan na enkele uren er met Whoopi heen. Bij het uitzetten van ongeveer 1 km hadden we sokken om onze schoenen of laarzen, zodat Whoopi niet ons eigen spoor zou volgen. Bij de officiële proeven werd het spoor door de organisatie uitgezet, langer en 24 uur er ongeveer tussen. Ontzettend leuk om te doen. Wij gebruikten o.a. gedroogd hertenbloed.
Erg leuk is het als ik met Whoopi  ga wandelen, als Reinout ergens heen is. Bijvoorbeeld als we met de boot ergens liggen en hij is vooruit gelopen. Dan hoef ik maar te zeggen: “ zoek het baasje” en ze brengt me in één streek naar hem toe. Ik weet nog dat ze me een richting uit trok, terwijl ik dacht dat we de andere kant op moesten. Ik kan me absoluut niet oriënteren. Het ging dus helemaal mis, tot ik Whoopi de vrije teugel gaf. Ze keerde om en ja hoor, recht toe recht aan naar het baasje. Nu dus allebei, want ook Ylva heeft die neus.

Inderdaad moeten we vertrouwen hebben in onze honden, zoals ons op de cursussen steeds voorgehouden werd.

Als we een paar uur zonder hondjes van huis zijn gaat Ylva in de badkamer. Dat doen we al sinds ze nog niet zindelijk was. Voor haar een rustige omgeving, voor ons zonodig makkelijk schoon te maken. Meestal slaapt ze als we terugkomen en is er niets aan de hand. Vandaag troffen we deze puinhoop aan…..
 

 

Gisteren hebben we een nieuw kussen gekocht voor de hondjes en dat voor de convector gekegd, waar Ylva zo graag voor ligt. Het kussen is groot genoeg voor twee teckeltjes, maar meestal ligt Ylva er uitgebreid alleen in en denk maar niet dat Whoopi er dan bij komt. Andersom wel, Ylva kruipt graag bij Whoopi en valt haar lastig.

Vandaag was Ylva zo hyper, ik werd gek van haar. Uiteindelijk hebben we haar een Alprazolam moeten geven. Die had ze maanden niet gehad. Intussen had ze wel een grote puinhoop gemaakt van kussentjes etc. Het begon toen beide hondjes bij me op de bank wilden en ik Whoopi eerst hielp. Dat moet wel, want als Ylva er eerst op ligt, durft Whoopi niet meer. Maar dat ik Whoopi op de bank hielp, kon Ylva niet aan. Ze begon weer te tollen, te likken en in haar kussentjes, dekentje en nieuwe bedje te bijten en die door elkaar te schudden. Het gaat wel weer, maar ze is nog wel onrustig. Pfff wat een zorg geeft dit hondje toch .

 

 

 

We waren op bezoek bij een dochter. Bij haar ook twee teckeltjes. Helaas is het tussen haar en onze teckeltjes geen liefde op het eerste gezicht, in feite oorlog. Dat was al toen er eerst de twee oudste teckels waren: Reza en Whoopi. Tante en nicht.
Toen kwam bij de dochter een tweede teckel: Vlo. Dat was foute boel voor Whoopi. Helaas ging het helemaal fout toen wij Ylva  er bij kregen.
Nu hadden ze elkaar alweer een tijdje niet gezien, dus draaide Ylva  meteen door. De hondjes van dochterlief werden dus maar in hun bench gestopt, zodat ook Ylva even uit haar kleine reisbenchje kon.
In de kamer staat een mandje met knuffels, we waren, dom genoeg, Ylva’s knuffels vergeten.
Ylva moest er in eerste instantie niets van hebben, maar even later zag ik haar, met een knuffel, staart omhoog, richting benchje rennen, gevolgd door nog een tweede knuffel. Diep in haar benchje en zijzelf ervoor. Dat was een déjà vu, want Whoopi deed dat ook. Elke keer als we haar opgehaald hadden bij een oppas, vonden we speeltjes in haar bench die echt niet van haar waren. Grappig? Ja, maar ook vervelend omdat we steeds terug moesten om gestolen waar terug te brengen.
Nou ja, de nu door Ylva gestolen knuffels brengen we met kerst wel weer want onze dochter vond het wat zielig om ze weer af te pakken.

Verdere misdragingen: Whoopi plaste in de kamer en Ylva beet bijna de neus van Vlo af, die haar lange  teckelneus door de tralies stak en niet het benul had die terug te trekken. Gelukkig ging het goed, doordat Reinout er op tijd bij was.
Ylva ging weer heftig te keer, niet leuk. Alle vier teckels zijn gelukkig nog onbeschadigd.

Zie hier de buit.

Ylva “woont” tegenwoordig voor de convector. Zogauw ze die hoort aanslaan zit ze ervoor, totdat wij op de bank gaan zitten, dan eist ze haar plekje stijf naast mij op. Dat is vaak jaloezie tussen haar en Whoopi, die precies hetzelfde plekje wil, meestal verliest Whoopi. Mocht dat eens anders zijn, dan vliegt Ylva soms van de bank om weer dwangmatig te gaan tollen en likken. daar worden we echt af en toe mismoedig van.

Nog steeds is Ylva verknocht aan haar piepknuffels. Ze heeft al heel wat piepjes versleten. We kunnen niet meer aan die puppy botjes van pluche met piepje komen, jammer.

We aten pannenkoekjes, dan krijgen de hondjes ook een stukje, een grote lekkernij. Dit leerden we van iemand die zei: als ze niet willen eten, probeer maar eens pannenkoek. En óf Whoopi toen at. Onvoorstelbaar dat die hongerhals lang slecht at.

 

Vanmorgen nadat ik de waarschuwing had gelezen op de facebook site: is “Bravecto veilig”:

Ik had Reinout gewaarschuwd, pas op met het zout op de weg, voor de hondenpootjes…ze likken aan hun pootjes en kunnen ziek worden of erger, als ze veel zout binnen krijgen kunnen ze er aan doodgaan. Zie: naar verhaal.

Reinout had hier nauwelijks op gereageerd, maar toen ik de keuken  binnenkwam, nadat hij terug was met de hondjes zag ik hem bezig….zo schattig: een handdoek op de grond, bakje water en één voor één een pootje in dat bakje gedoopt, daarna de pootjes afdrogend bij natuurlijk tegenstribbelende hondjes. Die houden niet van, voor hen, afwijkende rituelen.

De beloning na afloop maakte veel goed.

Wat jammer dat ik het niet gefilmd heb.

 

WAARSCHUWING: zo veel mogelijk delen AUB ,want 99% van eigenaren weten dit niet !!!!!

Zoutvergiftiging door pekel

Het spijt mij erg om jullie te moeten vertellen dat Storm gisternacht is overleden aan de gevolgen van een zoutvergiftiging. Dinsdagochtend kwam ik beneden en reageerde hij vreemd. Hij was erg onrustig en toen ik hem naar buiten liep werd dat niet minder. Hij had niet gebraakt, maar de nacht daarvoor wel. Die dag was echter een heerlijke dag met een lange wandeling en we hebben verder niets meer gemerkt. Die ochtend begon hij te piepen en ging hij buiten op een plek liggen waar hij anders nooit lag. Ik heb de dierenarts gebeld en we zijn er gelijk naar toe gegaan. Die dacht aan iets met zijn maag/blaas. Hij plaste niet, ook niet toen ik nog even met hem door de tuin wandelde. De arts heeft hem iets voor zijn maag gegeven en toen zijn we weer een klein stukje gaan wandelen maar hij plaste nog steeds niet. Hij had wel gewone ontlasting, maar tilde verder niet eens zijn poot op. We zijn naar huis gegaan en met de dierenarts afgesproken dat er voor 12 uur een verbetering moest optreden. Je zag gewoon dat hij erg ongemakkelijk was. Die verbetering trad niet op en we zijn om half een naar het Medisch Centrum Amsterdam gereden. Daar hebben ze een echo van zijn buik gemaakt maar daar was niets op te vinden. Hij leek echter steeds meer ongecoördineerd te worden. Moeilijker lopen, etc. Gesprek met een internist en de mogelijkheid van een vergiftiging of een hersentumor besproken. Besloten bloed af te nemen. Daar kwam een heel hoog zoutgehalte uit. Dit bleek regelmatig voor te komen bij deze weersomstandigheden; ik had er nog nooit van gehoord. Bij honden kan dat echter gebeuren door aflikken poten, misschien een hap pekel of zo iets). Er werd gelijk gewaarschuwd dat dit fataal kon zijn, maar wij geloofden daar natuurlijk niets van. Een sterke jonge Storm gebeurd dat niet. We hebben daar achtergelaten en er werd supergoed voor hem gezorgd. We hadden er veel vertrouwen in om hem de volgende ochtend weer op te halen. Hij kreeg een infuus om zijn vochtgehalte op peil te brengen. Zijn gedrag werd veroorzaakt doordat het zout eigenlijk ook zijn hersenen uitdroogde. Hij moest langzaam weer op peil komen omdat anders zijn hersenen weer te veel vocht zouden krijgen. De volgende ochtend waren ze echter niet tevreden over hem en ook in de middag niet. Hij bleef veel spugen. In de avond ontwikkelde hij hartritmestoornissen en uiteindelijk is hij woensdag op donderdag om 2.15 uur ?s-Nachts overleden. Wij zijn er direct naar toe gegaan en hebben nog bijna 2 uur bij hem gezeten en hem vastgehouden. Dat was mooi maar ook erg verdrietig. Ik vind het nog moeilijk om erover te praten vandaar deze mail.

Storm was een hond van slechts 4 jaar oud.

De hoeveelheid zout die een hond fataal kan worden ligt tussen 1,9 en 3,7 gram zout per kg hond, de klachten kunnen tot 72 uur na inname beginnen op te treden, de meest voorkomende klachten zijn braken en/of diarree,maar neurologische klachten kunnen ook optreden. Dit wordt veroorzaakt door uitdroging van de hersenen. Het lichaam probeert dan door het aanmaken/mobiliseren van bepaalde stoffen om toch vocht vast te houden in de weefsels, waardoor het toedienen van vloeistof (om het zout uit te spoelen en de uitdroging op te heffen) ook met de nodige voorzichtigheid moet gebeuren, anders kan er zwelling van de hersenen optreden en dit kan ook fataal worden. Norit heeft geen zin, want zout bindt niet aan norit. In dit geval was pekel aan de poten de boosdoener,maar ook de (bekende) tip om je hond te laten braken door hem zout te geven kan dus fataal aflopen!

Een extra reden dus om de pootjes goed af te spoelen na de wandelingem gezorgd. We hadden er veel vertrouwen in om hem de volgende ochtend weer op te halen. Hij kreeg een infuus om zijn vochtgehalte op peil te brengen. Zijn gedrag werd veroorzaakt doordat het zout eigenlijk ook zijn hersenen uitdroogde. Hij moest langzaam weer op peil komen omdat anders zijn hersenen weer te veel vocht zouden krijgen. De volgende ochtend waren ze echter niet tevreden over hem en ook in de middag niet. Hij bleef veel spugen. In de avond ontwikkelde hij hartritmestoornissen en uiteindelijk is hij woensdag op donderdag om 2.15 uur ‘s nachts overleden. Wij zijn er direct naar toe gegaan en hebben nog bijna 2 uur bij hem gezeten en hem vastgehouden. Dat was mooi maar ook erg verdrietig. Ik vind het nog moeilijk om erover te praten vandaar deze mail.

.IK HOOP DAT JULLIE ALLEMAAL HIER WAT MEE KUNNEN .

IEDEREEN  NOGMAALS BEDANKT VOOR HET DELEN !!!

Vandaag gingen we, voor de 2e keer binnen een paar weken, voor een begrafenis naar Amstelveen.
De hondjes naar de oppas.
Natuurlijk voelen die twee wel dat wij anders dan anders zijn, verdrietig, maar ook gespannen.
“Zou het verantwoord zijn om er door te gaan, geen gladheid, ontregeld verkeer…etc.”
Dus vanaf een uur of zeven volgden we het weer en verkeer nieuws.
Alles ging goed.

Vanavond zat ik onder een plaid op de bank te lezen, Whoopi kwam bij me om naast me, op de bank getrokken te worden. Maar waar ik even geen erg in had was dat Ylva pal naast me, onder dezelfde plaid, lag te slapen.
Komt Whoopi bonkebonk de bank op, boven op Ylva, die gelijk in de agressie schoot. Gelukkig kon ik Ylva met plaid en al fixeren, Whoopi meteen overhevelen naar mijn andere kant, terwijl Reinout die op het kabaal afkwam, Ylva pakte.
Als Ylva in zo’n modus is en je pakt haar dan, is het hek nog meer van de dam. Je moet haar dus heel snel pakken, zodat ze zich niet nog aan Whoopi vast kan klemmen.
Ylva meteen in de ren, Reinout en Whoopi allebei met bonkend hart.
Dit keer bleef ik er nogal rustig onder, omdat ik het onder controle had.
Het is een ander verhaal als Ylva Whoopi echt te pakken heeft. Dan sta ik ook te trillen op mijn benen.
Ylva was vrij snel rustig en weer lief, dat was een jaar geleden wel anders.

Omdat er binnen een paar weken drie mensen waar ik veel om geef, zijn overleden, ben ik emotioneel, maar ik maakte het toch wel bont, om na de begrafenis, te gaan huilen toen een vriendin vertelde dat haar teckeltje dood is.