Ongetwijfeld heeft iedereen die een hond heeft, dat al eens op de ene of andere manier gemerkt. Honden reageren soms heel grappig op situaties. Gisteren bijvoorbeeld wou Ylva weer persé de badkamer in. Maar het baasje stond onder de douche dus ze bleef op veilige afstand achter de glazen douchewand. Natuurlijk ziet ze het stromende water. Nadat ik zei, ga maar naar het baasje, keek ze nog eens goed en begon te schudden alsof ze drijfnat was. Dat doen ze allebei vaker, als ze denken nat te zijn.
Als we onze honden boven water tillen, bijvoorbeeld in of uit de boot, dan maken ze al zwembewegingen, instinct, reflex?
Toen ons Schapedoesje niet wou eten, kreeg ze zo nu en dan kip, daar goot ik kokend water over. Als ze de fluit van de waterketel hoorde was het dus vaak voor haar kip, nog jaren later rende ze naar de keuken als ze een ketel hoorde fluiten: Pavlov reflex.
Ons Schapedoesje had nog iets grappigs: ze begon bij bepaalde geluidjes te joelen als een wolf, o.a. bij wenskaarten met een deuntje er in. De hond van de buren van ons zomerhuis in Drenthe, een Stabij , begon elke keer te joelen als hij op de radio de tune van “Radio Drenthe” hoorde.
Programmeren: je kunt een (jonge) hond van alles leren, programmeren, maar o wee als je iets verkeerd aanleert, want déprogrammeren is vele malen moeilijker. Daarom is het niet handig om je hond op vaste tijden iets te geven, uit te gaan of te spelen. Whoopi MOET met de bal spelen als ik eten kook, trouwens ook als Reinout kookt, degene die kookt moet met haar met de bal spelen. Reken maar niet dat ze ooit één keer zal vergeten dat ze rond half toen ‘s avonds Dentastix, krijgt, rond half negen á negen uur ‘s avonds zit ze al te wachten op ons: “half tien Whoopi, Ylva, tandjes poetsen”. Vroeger kreeg Whoopi daarna ook nog een kauwstokje van buffelhuid. Dat lag dan naast mij op een tafeltje. Toen ze er een keer bijna in gestikt was, hebben we dat acuut afgeschaft. Nu, na jaren, gaat ze nog bijna elke avond naar dat tafeltje om te ruiken en te kijken of er misschien toch nog een stokje ligt.
Onze Heidewachtel wist precies wanneer het weekend was en ze vond ook dat dit ter meerdere glorie voor haar was. Dan gingen we vaak naar het bos, of de Drunense Duinen. Als een vriendinnetje van oudste dochter kwam, bleef ze net zo lang zeuren tot die haar uitliet en elke keer lukte het weer, dus zeuren loont. Op vaste tijden iets met je hond doen of vaste rituelen, daar heb je jezelf mee.
Postbodecomplex: de postbode komt, Whoopi reageert hysterisch, “weg, weg” blaft ze voor het raam en ja hoor de postbode gaat weg, Whoopi loopt triomfantelijk terug de kamer in: “zo dat heb ik weer geregeld”. Een kennisje die een soort van hondenfluisteraar en oppas is, heeft het als volgt elke keer opgelost bij haar Oud Duitse herders, ze vraagt de postbode binnen voor een kop koffie, o, denkt de hond mijn vrouwtje vindt die man aardig, goed volk dus en de pups leren al heel jong dat ze niet hoeven te blaffen, dus waken tegen postbodes.
Natuurlijk geldt dit voor veel situaties, als hun gedrag wordt beloond zullen ze het herhalen.
Lees ook hier.