Vandaag gingen we, voor de 2e keer binnen een paar weken, voor een begrafenis naar Amstelveen.
De hondjes naar de oppas.
Natuurlijk voelen die twee wel dat wij anders dan anders zijn, verdrietig, maar ook gespannen.
“Zou het verantwoord zijn om er door te gaan, geen gladheid, ontregeld verkeer…etc.”
Dus vanaf een uur of zeven volgden we het weer en verkeer nieuws.
Alles ging goed.
Vanavond zat ik onder een plaid op de bank te lezen, Whoopi kwam bij me om naast me, op de bank getrokken te worden. Maar waar ik even geen erg in had was dat Ylva pal naast me, onder dezelfde plaid, lag te slapen.
Komt Whoopi bonkebonk de bank op, boven op Ylva, die gelijk in de agressie schoot. Gelukkig kon ik Ylva met plaid en al fixeren, Whoopi meteen overhevelen naar mijn andere kant, terwijl Reinout die op het kabaal afkwam, Ylva pakte.
Als Ylva in zo’n modus is en je pakt haar dan, is het hek nog meer van de dam. Je moet haar dus heel snel pakken, zodat ze zich niet nog aan Whoopi vast kan klemmen.
Ylva meteen in de ren, Reinout en Whoopi allebei met bonkend hart.
Dit keer bleef ik er nogal rustig onder, omdat ik het onder controle had.
Het is een ander verhaal als Ylva Whoopi echt te pakken heeft. Dan sta ik ook te trillen op mijn benen.
Ylva was vrij snel rustig en weer lief, dat was een jaar geleden wel anders.
Omdat er binnen een paar weken drie mensen waar ik veel om geef, zijn overleden, ben ik emotioneel, maar ik maakte het toch wel bont, om na de begrafenis, te gaan huilen toen een vriendin vertelde dat haar teckeltje dood is.