Auteur: teckelliefenleed

Een tijdje had  ik niets nieuws te vertellen, nu eigenlijk ook niet, behalve de paniek van de dag:
Ylva zou vanmiddag naar een vriend. Omdat het voor onze vakantie wat misliep bij onze vaste oppas, althans voor de eerste vier dagen, had vriend beloofd om die dagen op te passen. Hij is een tijd geleden verhuisd, dus proberen we al een tijdje om Ylva een middagje te brengen om aan zijn nieuwe huis te wennen.
Vorige pogingen mislukten. De ene keer niet te bereiken, een andere keer ziek, maar vanmiddag zou het dan gebeuren. Helaas ook nu ging het niet door want na bellen over tijdstip van brengen, bleek hij ( weer) ziek te zijn. De paniek sloeg toe…kunnen we echt wel op hem rekenen? Voor Ylva hebben we niemand anders. Een vriendin zou het overnemen als vriend niet kan, maar ja, zij heeft ook een teckeltje, Jet, waar Ylva het bij verbruid heeft. Natuurlijk is het lief dat zij het toch aanbiedt.
Maar sowieso is het verstandig om buiten onze vaste oppas een reserve te hebben.
We besloten een advertentie te schrijven voor wat supermarkten en ik ging op internet surfen.
Maar daar moet een foto bij.
Niets van wat we hebben vond ik goed genoeg, dus…Ylva moest op de foto.
Als iemand zich ooit afvraagt waarom wij zo weinig echt leuke foto’s van Ylva hebben:
Ylva moet wat…dat is al stress…dan moet ze op een goed plekje, ( per slot hoeven wij in een advertentie niet ons hele interieur te tonen), mooi gaan zitten. Bij voorkeur goede achtergrond, geen tegenlicht en zo dat haar donkere koppie goed te zien is…pfff, ik ben nou al moe…erger Ylva, volkomen in de stress, zit te rillen..dus moet gekalmeerd en getroost…nog geen foto…
Na nog wat pogingen, maar weer dezelfde foto gebruikt, de beide hondjes op lichte bank. Intussen  was Ylva totaal in de stressmodus, tollen, wild in haar kussentjes en kleedjes bijten, daarna nog een tijdje tollen en likken, zie filmpjes.

Ik denk dat een deel van haar stress de camera is. Die vindt ze en ze moet iets anders dan anders en begrijpt niet wat en waarom en ze flipt.
Daarbij vinden we het moeilijk om een goede foto te maken van een dier met  een bijna zwart koppie.
Inmiddels hebben we een advertentie voor hondenoppas op internet geplaatst. Die voor de supermarkten moeten nog verder afgemaakt worden.
Het zou  ideaal zijn  een ouder echtpaar te vinden, dat altijd honden had, maar nu geen nieuwe meer willen en toch af en  toe nog een hond in huis. Dat hadden we in een vorige woonplaats.
We hebben een fijne oppas dichtbij, maar ja, soms lukt het bij haar niet, zoals   de eerste  vier dagen van onze volgende vakantie.

Morgen komt de dochter die een kei is in fotograferen, haar hobby. Haar maar eens vragen.

Nu het buiten niet gezellig is om met de hondjes te spelen zochten we iets voor binnenshuis. Zakdoekje leggen en andere spelletjes zijn dan geschikt. Maar ook met de kong kunnen ze een tijd druk zijn.
Wat lekkers er in fixeert de aandacht op de kong. Maar als het lekkers op is kun je er nog een tijd mee spelen. Kijk maar.

Gek worden we de laatste dagen van Ylva.
Zoveel lawaai en zo hyper, pffff
Vanmiddag lag ze op mijn schoot nog te  keffen en te pruttelen. Alsmaar naar buiten kijkend, zelfs als er niets te zien is moppert ze, maar owee als er ook maar een vogel langs vliegt, een zwaan op het water, zelfs een auto wordt nageblaft.
Miriam kwam met Jet, Ylva moest ik in de ren stoppen, want Jet mocht van haar niet met de bal spelen, elke keer als de bal in de buurt van de ren rolde, begon Ylva te grommen en durfde Jet de bal niet te pakken. Honden hebben niet door dat Ylva niet bij ze kan komen, Whoopi nog steeds niet.
Whoopi ging voor Miriam’s benen op haar rugje liggen, aai mij, aai mij…
Er kwam een monteur voor de afzuigkap, ook weer emotie bij Ylva.  Wat leeft dat diertje toch ook moeilijk voor zichzelf. Vermoeiend hoor.
Vanmiddag lag Ylva weer met haar kontje stijf tegen de convectorkachel. Ze heeft geen zin in uitgaan.  Whoopi meent zich te moeten verstoppen, om aan uitlaten te ontkomen maar verliest altijd.
Nu ligt Whoopi heerlijk relaxed naast me.

Als je twee  plekken hebt waar je lekker ligt, zal het dan niet nog makkelijker liggen als je ze op elkaar sleept?

Na alle inspanning is Ylva als een blok in slaap gevallen

   

 

Gelezen op //www.facebook.com/groups/isbravectoveilig/about/

 

Dit keer eens niet over Ylva maar over ons dwergje Whoopi, 11 jaar oud.

 

Whoopi heeft altijd honger, dat weten onze bloglezers wel. De laatste paar maand doet ze wel heel bizar: ze blijft tijden op de bodem van haar lege bakje schrapen. Alleen dat geluid al…..

Dus moeten beide bakjes worden weggezet na hun  eten.

Whoopi heeft de laatste tijd nóg iets opvallends.

Ze houdt mij de hele dag, bijna dwangmatig, in de gaten. Lig ik ‘s morgens nog in bed uit te slapen…Whoopi zit naast mijn bed, kom ik uit de badkamer…Whoopi zit ervoor en loopt al achterom kijkend voor me uit naar de kamer.

Ze zit onder tafel tijdens het eten, maar dat kan ook in de hoop dat er iets op de grond gemorst wordt.

Zit ik op de bank…Whoopi ligt stijf tegen me aan, heel lang lag ze in een bedje of op kussen, maar nu laat ze zich zelfs door Ylva niet bij mij weghouden en soms nokt Ylva dan gefrustreerd af. Ylva vindt het moeilijk om niet het alleenrecht te hebben.

Whoopi is ruim elf jaar maar ze speelt nog steeds.

We hadden nog een bakje Cesar staan dat op moest voordat het over de datum zou zijn. Ik heb de Kongs weer eens te voorschijn gehaald en stop elke dag wat Cesar in hun Kongs. Geef je bij Whoopi één keer iets, dan komt ze de volgende dag rond die tijd, óf na het uitlaten, (want dat is voor haar beloningstijd,)  schooien om een snack en nu dus de Kong.

Maar…Whoopi heeft ontdekt dat, als de Kong uitvoerig leeggelebberd is….pootje er op en lange tong er in, je ook kunt ballen met de Kong. Het ding rolt alle kanten op, maar ook onder een deken of kussen stoppen is erg leuk en dan met de voorpootjes..rats rats, over de plek waaronder de Kong ligt.

We zullen het een keer proberen te filmen, maar die teckels van ons stoppen altijd als ze de camera zien……..

Teckels? Het zijn bijzondere beestjes en dat zijn ze?

Elke avond hetzelfde, in gespannen afwachting op het bevrijdende : “half tien, tandjespoetsen”  want dán krijgen ze hun Dentastix. Ik kwam deze foto tegen, die is weliswaar van afgelopen zomer, maar ik blijf hem leuk vinden. Soms zitten ze stijf tegen elkaar aan, dat gaat altijd van Ylva uit. Ze ziet Whoopi zitten, weet precies waarvoor en komt er naast zitten.Hier waren ze nog niet getrimd.

 

Nieuwjaarsdag.

 

Het was weer raak. De hele week al veel geknal, maar oudejaarsdag was  het geknal echt niet leuk meer. De nacht ervóór was al heftig, wie steekt nou diep in de nacht knalvuurwerk af…

Ik snap sowieso niet wat er voor lol aan is. Siervuurwerk? Prachtig, maar die domme knallen….

Rond drie uur gistermiddag lieten we samen de hondjes uit. Het kostte heel wat overredingskracht om ze mee te krijgen. Whoopi houdt sowieso al niet meer van lopen, plasje en hard naar binnen als het aan haar ligt, Ylva is een stresskip, misschien is ze nog steeds bang dat DE Hond haar weer zal bijten.

In ieder geval was het geen hiep hoi uitstapje, behalve op de terugweg…als een speer door naar huis, met strakke lijn naar voren. Nu waren ze ook op onze route al flink bezig. Wij riepen dan wel even te wachten tot wij voorbij waren.

Ylva liep de hele heenweg met haar oortjes plat in de nek.

Voor alle  zekerheid hebben we haar een Alprazolam gegeven, die we op dierenarts voorschrift kregen toen we met ze gingen vliegen. We zagen al aankomen dat het vuurwerk veel heftiger zou worden dit jaar. En dat was ook zo.

Whoopi sliep de hele avond door alles heen. Heeft ooit de schotvast proef succesvol gehaald, niets aan de hand, vorig jaar met Ylva ook niet.

Ylva heeft ook wel een flinke tijd stijf naast me liggen slapen, maar wou persé niet naar buiten. Whoopi was nog in de tuin geweest, Ylva wou NIET.

Toen we naar bed wilden probeerde ik haar in de tuin haar behoefte te laten doen, maar ze schoot nog vóór mij naar binnen, waar potverdikkeme even later een flinke hoop lag. Gelukkig stevige drollen.  Dat heeft ze na een moeizame zindelijkheidstraining NOOIT meer gedaan, nu dus wel, ga maar na hoe bang ze geweest moet zijn.Plas heeft ze toen nog de hele nacht opgehouden, althans we hebben nergens wat gevonden in huis.

Midden in de nacht wou ze bij mij in bed. Dat wil ze alleen maar als ze echt heel erg van streek is. Maar dat werkte ook niet. Whoopi was intussen in Ylva’s kleine bench gekropen en Ylva wrong zich erbij. Kennelijk hielp Whoopi’s nabijheid, we hebben haar niet meer gehoord en vandaag is alles weer back to normal.

Whoopi is dus toch een dapper teckeltje, ze gaf geen krimp.

Met dit weer gaan de teckeltjes niet graag uit, gaan bazen nu op hun hond, óf honden op hun baas lijken? Ik blijf ook bij voorkeur binnen, heerlijk cocoonen tenzij ik kan overwinteren in een warmer klimaat. Dán krijg je de hondjes zelfs bijna niet binnen.

Vandaag leken we wel de DUW, ( voor jonkies: Dienst Uitvoering Werken) ingesteld na WW2. een soort werkverschaffing.

Zie het als een soort bezigheidstherapie met Whoopi als aanjager. Krabben aan de deur, de tuindeur, of aan de gangdeur..signaal: ik moet uit. Tótdat je haar uit laat, gauw plasje doen, weer naar binnen…blaffen….ik wil wat lekkers, ik wil de tuin in, ik wil naar binnen, etc.etc.

Ylva rent achter Whoopi aan, eerste klas imitator, om bij de deur hard terug te lopen, huh, koud, nat….. ze is een heel erge koukleum en moet al vrij snel een truitje of jasje aan, maar dat krijgt ze pas bij vorst,  sneeuw, óf erge regen.

Vanavond, ná de Dentastix, moest Whoopi uit. Ze is een autist, zoals veel honden en alles moet volgens vaste tijden en regels, háár regels. Ylva wou niet mee. Reinout was het gezeur en gebedel om haar mee te krijgen dit keer beu. (Ylva maakt van elke keer uitgaan een heel spektakel) Soms is Reinout’s geduld op. Nu ging hij dus maar eerst even met Whoopi, die toch meteen weer naar binnen trekt. Dan kon Ylva daarna en iets langer, zij heeft meer beweging nodig.

Maar…je had dat koppie van Ylva moeten zien, toen het baasje dit keer geen zin in haar getraineer had.

Maar goed, daarna werd ze uitgelaten, alles goed….zou je denken..

Komt ze terug..ligt Whoopi naast mij op de bank op -wat zij vindt dat- haar plekje is  en baasje gaat ook op de bank. Dát kon ze niet verwerken. Zó aandoenlijk, zoals ze vanonder de andere bank draaide en zieligheid uitstraalde. Ze kalmeerde pas nadat haar baasje haar op schoot nam en troostte.

Wat moeten we toch met dat hummeltje…

 

Er wordt hier al een paar dagen vuurwerk afgeschoten, ze geven geen krimp en kunnen vast wat wennen aan vuurwerk, voordat morgennacht hier de hel los breekt.

 

Voor alle hondeneigenaren die ons blog lezen:

Houd je hond binnen vanaf een uur of tien morgenavond, voorzichtig met de vuurwerk troep op straat, sommige honden zijn er allergisch voor. Onze Heidewachtel kreeg er een opgezwollen kop van en moest een anti-allergie prik halen op Nieuwjaarsdag.

Voor de rest: gezellige, veilige jaarwisseling en een

GELUKKIG 2018