We zijn dol op de serie: Hendrik Groen. Ook al zijn de boeken veel mooier, we willen toch geen aflevering missen.
Door de feestdagen waren we wat in de war en hadden er geen erg in dat het gisteren maandag was en we “Hendrik Groen” hadden gemist. Dus vanavond via programma gemist, op de iPAD de aflevering van maandag alsnog gekeken op dus een klein beeld. Daarop kwam op een gegeven moment heel even de hond van Evert klein in beeld. De iPAD stond op de glazen salontafel, wij keken vanaf de bank. Ylva kennelijk ook, want ze vloog opeens op de iPAD af en begon te blaffen, maar de hond was al weg. Toen startte ze een zoektocht, zó komisch, achter de iPAD, vanonder de tafel, eromheen, zo van “wáár kan die hond nou zijn?”. Dat ze beelden op het grote TVscherm herkent vinden we al bijzonder, maar op zo’n klein beeld ergens in een hoekje heel even die hond, hoe is het mogelijk? Bij het grote scherm kan ze er niet achter kijken, dus dit was nieuw voor ons.
Vanmiddag was teckelreu Khan op bezoek met zijn vrouwtje. Toen Ylva klein was, was behalve Jet, Khan de enige andere hond waar Ylva wel mee wou spelen en lief tegen was. Dat is helaas helemaal over en voor alle zekerheid stop ik Ylva maar in de ren. Khan is een volhouder en blijft bij Ylva komen dus vlakbij de ren. Wel zielig voor hem, dat Ylva zo lelijk doet. Gek genoeg blijft hij het toch proberen. Ooit waren Whoopi en Khan dikke vriendjes en Whoopi was onstuitbaar. Nu maken ze zich niet meer druk om elkaar, maar er is nooit een wanklank. Ylva is nieuw en althans voor Khan nog steeds spannend.
Ik hoop dat Ylva Khan nog eens gaat accepteren, maar ja ze zien elkaar weinig.
Gisteren waren we bij de dochter met 2 teckels. Ylva heeft bijna de hele tijd in haar benchje doorgebracht. Toen ik haar er even uithaalde zat ze te rillen op mijn armen. Ze is een zielig hondje. Gelukkig kan ze ook heel blij zijn, maar ze is op haar best in een prikkelarme omgeving, met een vaste dagindeling en weinig afwijkende gebeurtenissen.