Na een lange tijd van wikken en wegen besloten we in 2012 er een teckeltje bij te nemen. Omdat mijn man de Kaninchenteckeltjes zo grappig vond, moest het een Kaninchenpup worden.Na informatie en adviezen ingewonnen te hebben, kwamen we bij de fokker van Ylva terecht. We kregen de keus tussen een hondje van 8 weken en eentje van 3 en1/2 maand. Die laatste werd het.Moeilijke beslissing, maar ja, de fokker verzekerde ons, desgevraagd, dat het hondje gesocialiseerd was. “Ik doe niks anders”. Ook zou ze krantzindelijk zijn……dat was 5 januari 2013.
Ylva is geboren op 22 augustus 2012 Ze had al een naam en dat hebben wij zo gelaten, zeker toen we er achter kwamen dat Ylva (Zweeds) Wolvin betekent. Dat bleek wel bij haar te passen.
Na een lange rit naar huis, bleek Ylva alles ondergespuugd te hebben, ja hoor: erg wagenziek. Met veel geduld en langzaam opbouwen, voorzichtig rijden etc. is ze daar uiteindelijk overheen gegroeid.
Nadat we Ylva’s papieren bekeken, bleek ze geen drie maar al vier en halve maand oud te zijn….schrikken. Bench? Ze brak de tent af, kwam met haar snuitje in het traliewerk van het deurtje klem te zitten en danste van louter frustratie met bench en al de kamer door. Nu? Ze kruipt zelf in haar benchje, knuffeltje mee en slapen.
In haar eerste week bij ons kwam een buurman op bezoek. Ylva gedroeg zich hysterisch, tot ze van moeheid in slaap viel op mijn schoot. Toen ze wakker werd was weliswaar de buurman vertrokken, maar dat weerhield haar er niet van om nog een hele tijd tegen de lege plek op de bank, waar buurman had gezeten te keffen, ondanks onze afleidingspogingen. Dit was overigens ook heel komisch.
Ze deed lelijk tegen alles en bijna iedereen.
Nu? Geen groter feest dan bezoek. Ze is dol op mensen. Met een duidelijke voorkeur voor sommigen. Ze is stapelgek op haar fokker ( geen wonder, dat was haar menselijk contact gedurende haar inprentingsfase).
Andere honden? Eén groot drama. Behalve naar Whoopi, deed ze lelijk naar alle honden. Ze werd (daarom?) ook door de honden van 2 dochters aangevallen. Ze doet nog steeds lelijk naar veel honden.
Onze vaste professionele hondenoppas zei, na een kennismakings bezoekje met Ylva: “die wil ik niet hebben”. Een volgende oppas: agressie van Ylva naar één van haar hondjes, dus dat ging ook niet.
Op de hondentrainingen doet ze het heel goed, ook al is ze daar de luidruchtigste van allemaal. In een nieuwe groep heeft ze het nog steeds moeilijk, maar ze is lang niet meer zo nadrukkelijk aanwezig.
Inmiddels trainen we niet meer met haar in groepsverband. We hebben nog even Hooper met haar gedaan, ook dat deed ze heel goed, maar uit angst voor confrontaties met de andere honden uit de groep zijn we gestopt. We oefenen af en toe thuis. We hebben zelf boogjes en een tunnel.
.Ylva werd zo rond haar eerste verjaardag eindelijk zindelijk. Dat was echt een heel moeilijk nummer.
De angst vóór en agressie tegen stofzuiger, vuilniszak en/of -bak etc. Is er nog steeds vanaf dat ze bij ons kwam. Ze bijt in de wielen van Kliko’s.
Televisie kijken is een avontuur op zich sinds we Ylva hebben: Ze zit ervoor en kijkt ernaar. O wee als er maar iets op komt dat op een dier lijkt, tot zelfs de tekening bij man bijt hond…….ze volgt beelden zelfs heen en weer lopend met de voorpootjes op de kast, voor het beeldscherm. Het lijkt het TV kijkende hondje wel van 1001 Dalmatiers wel.Gewoon hilarisch om te zien, minder om te horen?.
Het ergste komt nog:
Dat Ylva elektrische snoeren doorbeet heeft ze overleefd, dank zij onze alertheid (o.a. alle stekkers uit de stopcontacten). Maar…het achter haar staart aan rennen, wat op zich toch niet alarmerend hoeft te zijn voor een pup, werd dwangmatig handelen. Het ging maar door en maar door. Ook bleef ze zich dwangmatig likken. Haar achterhand was regelmatig drijfnat. Dat begon binnen een paar dagen nadat ze bij ons kwam.Ook ronddraaien in krukjes werd dwangmatig, die moesten dus verwijderd worden.Als ze er eenmaal “in” zat, kregen we haar ook niet “uit” dat tolgedrag. We werden er zelf ook compleet gestoord van. We kregen geen enkel contact meer met haar, ondanks al onze pogingen om haar af te leiden.
Gek werden we van alle -goedbedoelde- raadgevingen, of erger: verwijten. Het zou allemaal onze schuld zijn.
Volgens sommige mensen zou ze aan kennelsyndroom lijden. Ylva likte zelfs de stenen, de vloer, onze kleren….
Inmiddels zijn we er wel van overtuigd dat ze aan kennelsyndroom lijdt.Natuurlijk zijn we met haar naar de dierenarts gegaan over dat tolgedrag.
De dierenarts heeft haar vacht gecontroleerd, niets te ontdekken, ( we dachten dat ze misschien erge jeuk had), hij heeft een prednison kuur voorgeschreven en uiteindelijk is in een gespecialiseerde dierenkliniek bloedonderzoek gedaan op levershunt.
Een paar straten achter ons was, in die tijd, een Kaninchenteckeltje met -vermoedelijk- levershunt. Het beestje was doodziek en is, pas vier jaar oud, overleden. Dat bleek een teckel te zijn van dezelfde fokker.
Gelukkig was niets manifest verkeerds in Ylva’s bloed ontdekt.
Ik ben gaan experimenteren, eerst met Chinese kruiden. Een middel om Ylva’s bloed te zuiveren en een middel tegen jeuk. Dat hielp wel iets maar gaf geen significante verbeteringen.
Daarna zijn we begonnen met Bachbloesemdruppeltjes, samenstelling op maat. Heel geleidelijk aan werd het tollen minder. Met de Bachbloesemdruppels zijn we gestopt, want ze krijgt nu Fluoxetine.( Prozac), voorgeschreven bij de gedragskliniek voor dieren van de diergeneeskundige faculteit in Utrecht. Daar hoorden we, ( wat we al wel wisten,) dat Ylva nooit echt genezen zal. We hebben diverse gedragstherapeuten geraadpleegd.
Intussen kregen we het volgende probleem: Ylva had persisterende melktandjes. Onze dierenarts heeft de stelregel om niet vóór 6 á 7 maanden de melktandjes te trekken ivm narcose.Vaak gaan de tandjes er spontaan uit, maar bij Ylva dus niet, erger, haar vaste gebit kreeg niet voldoende ruimte en met name de nieuwe hoektanden waren scheefgegroeid. Dat ontdekte een keurmeester bij een teckelbespreking. De melktandjes waren al wel getrokken maar te laat. Nog erger, de assistentes die de tandjes hadden getrokken, hadden kennelijk wortelpuntjes laten zitten. Wel gezegd dat het erg moeilijk ging, niet dat het niet helemaal goed was gegaan. Die puntjes zijn er met ontsteking uitgekomen.
Wij dus weer naar de dierenkliniek, waar ook een dierentandarts zit. Met veel geduld heeft mijn man in een paar maanden tijd de tandjes weer op zijn plaats weten te drukken.
Eerder hadden we al diverse gedragstherapeuten geraadpleegd. We hebben zelfs een aan antiagressie training van 7 lessen met haar gevolgd, dat minihondje tussen die grote, echt agressieve honden. Wel muilkorven om natuurlijk. Ylva begon nl na verloop van tijd onze dwerg Whoopi aan te vallen, te bijten, wanneer haar iets aangedaan werd. Bijvoorbeeld als ze een deur tegen zich aan kreeg, of als we tegen haar aan liepen, een gast die op haar pootje ging staan, een begroeting, van ons, ook naar Whoopi, om een kauwbot, etc etc. Zelfs als ze zichzelf pijn deed.
Reinout begon te twijfelen: “hoe lang houden we dit nog vol”. Daarbij kregen we regelmatig het advies om haar maar in te laten slapen. Dat nooit dacht ik en vocht door. Ze is tussen die buien door zo grappig, lief en aanhankelijk. Leergierig, ze kan na een paar keer oefenen de oefeningen waar andere honden moeite mee hebben. Ze apporteert als een retriever, nee, beter haha. Volgens keurmeester Jan Dekker is een teckel die apporteert geen teckel, haha.
Nu, bijna 5 jaar, heeft ze nog steeds neiging tot dwangmatig gedrag, soms is haar achterhand ook weer drijfnat. Helemaal over is het dus niet, maar we hebben in huis een heerlijk sociaal hondje, dat aandoenlijk oogcontact maakt, dol is op knuffels en geniet als je met haar oefent.
We kunnen nu met haar buiten zijn zonder dat ze als een dolle door gras en planten tolt, graast als een koe en niet aanspreekbaar is. Overigens, dat grazen doet ze toch weer meer.
Wat gebleven is, is haar vervelende gekef naar honden. Je hoort haar straten ver……
Wij gaan niet meer naar shows en niet meer naar teckelbijeenkomsten. We mijden alle gelegenheden waar we overladen werden met goede raadgevingen en kritiek die ons óf super onzeker maakten, óf waardoor ik me in de verdediging gedrongen voelde. Daardoor is het leven een stuk aangenamer geworden en genieten we dagelijks ondanks alles van onze teckeltjes.
Toen we Ylva kochten, hoopten we met haar één keer een nestje te fokken. Dat zit er helaas niet in, er zijn genoeg teckels met minder problemen. We hebben ons daar bij neergelegd. Maar een teleurstelling was het wel. Grappig is, dat Ylva nu een vriendinnetje heeft. . Dikke maatjes. Wat goed voor Ylva.
Saillant detail: het is de opvolgster van het zieke hondje dat maar 4 jaar oud werd en van dezelfde fokker kwam. De bazin van dat overleden hondje had exact dezelfde reacties over zich heen gekregen als wij.
Helaas heeft Ylva ook vriendinnetje Jet gebeten dus ook dat is over. Wel verdraagt Ylva haar in huis, dat op zich is al bijzonder.
Bij het teckelrennen haalde Ylva de eerste prijs in haar klasse.