We zitten heerlijk in de tuin, Ylva ook.
Ylva verveelt zich een beetje denken we, dus ff oefenen, want wij hebben iets bij de koffie, dan vindt Ylva dat ze ook recht heeft op iets lekkers.
Daar moet ze dan wel voor werken.
Doordat het warm is, wordt ze minder en korter uitgelaten, anders raakt ze oververhit.
Dus oefenen in de schaduw.
Als baasje beloninkjes pakt en mij het potje geeft, is ze al niet meer te houden.
Reinout zet een pilonnetje in de tuin. Hij geeft mij haar blok, ( kleinste maat).
Apporteren vindt ze leuk, kan ze goed, maar om het spannend te houden, proberen we af en toe iets nieuws.
Dus kan ze:
Gewoon: naast, wachten, ( dat kan ze niet), ik gooi het blokje, maar nog vóór ik “apport” zeg, is ze er al bij en brengt het blok.
“Zit, Vast en los”. Dat gaat foutloos…meestal.
Dan komt lijnapport:
Ylva moet blijven zitten, ik loop met blok weg, leg het halverwege neer, dat ziet ze, maar ze moet blijven zitten, ik ga de hoek om, uit het zicht en roep dan: “ apport”.
Dan pas komt ze in actie, rent naar het blok, brengt het naar mij, zelfde ritueel en wordt beloond.
Een tijdje geleden heeft ze er zelf iets bijbedacht:
Ik legde het blok even neer om iets te pakken. Ylva pakt het blok, rent een eind weg en terug en geeft keurig het blokje af.
Dat hebben we een paar keer geprobeerd, het bleek geen toeval, ze doet het nog steeds en dat is door Reinout nu “autoapport” genoemd, dat blijft er in.
Okay ook dit is intussen al wat afgezaagd geworden. Nu hebben we een nieuwe variatie erbij: ze moet het blok van de ene naar de andere apporteren:
Apport aan baasje of terug: apport aan het vrouwtje. In één keer goed.
Wat nu?
Het pilonnetje stond er nog, dus met blok in bekje: “om”.
Ylva rent een rondje met blok óm de pilon heen en brengt het blokje foutloos terug.
Voor nu einde oefeningen, want anders wordt ze te dik, het is vermoeiend voor haar en te vaak, dan wordt ook dat zó saai.
Je moet een teckel blijven prikkelen.
Laatst mocht ze weer in de tuin door boogjes heen, ze kon het zowaar nog.