Na het debacle van de Grasdagen in de Wilp, Friesland, waar Ylva niet welkom was (op minder vriendelijke manier), kwamen gisteren onze oudste vrienden.
Dat zou geweldig zijn voor Ylva, ware het niet dat hun labrador Bente meekwam.
Haar hoofd alleen al is net zo groot als heel onze Ylva.
Daarbij is Ylva bang voor de meeste grote honden, dus is haar credo: “aanval is de beste verdediging”
Al met al had het erger gekund, maar vooral in huis deed ze lelijk tegen Bente. Buiten ging het iets beter, met samen uitlaten ging het zelfs goed. Nadat hond met baasjes weg was, ging ze meteen slapen en haar belevenissen in dromen verwerken: hoge kefjes…..
Vandaag was alweer een spannende dag voor haar.
We gingen naar een tuincentrum en weer namen we Ylva mee, omdat daar dichtbij een mooie uitlaatmogelijkheid is, over een dijk.
Ylva was welkom in het tuincentrum, maar…er liep een luidruchtige pauw rond. Een prachtig dier, maar dat laatste ontging Ylva denk ik. Het geroep werkte vermoedelijk op haar zenuwen. De tuinman die ons hielp, stuurde de pauw al naar een ander deel van de tuin, maar Ylva, (bij mij op de arm, als bescherming tegen de pauw), bibberde en trilde verschrikkelijk.
Ben je 9 jaar en zie je voor het eerst van je leven een pauw en van zó dichtbij…..arme Ylva.
We gingen naar de dijk, waar we lang niet gelopen hadden. Ylva wist nog precies vanaf de parkeerplek hoe ze door het hekje de dijk op kon komen.
Ylva voelde op een gegeven moment dat ze los was, keek verbaasd achterom en bleef angstvallig dicht bij ons, bedelend om een snoepje.
Als ze los mag geeft Reinout haar vaak een snoepje om het aantrekkelijk voor haar te maken bij ons terug te komen. Of we laten haar van de één naar de ander rennen met steeds als beloning een snoepje.
Ik verheugde me er op Ylva weer eens als vanouds te zien rennen, uitbundig te zijn. Tutjehola bleef echter dichtbij ons. Toen ze weer aangelijnd werd ( lange lijn), omdat er fietsers aankwamen , begon ze te trekken.
Hoezo een teckel?