Ylva kreeg vorige week een nieuwe knuffel, zelfs wel met twee piepjes. Ze ging er mee naar bed, en sleepte er mee rond, helemaal gelukkig.
Helaas zijn beide piepjes kapot en Ylva’s belangstelling is tanende.
Het is voor Ylva toch al saai bij 2 oude mensen, dus mocht ze een andere kiezen uit grote voorraad, ook nog van Whoopi.
Zie filmpjes.
Ylva met uitgekozen knuffel.
Niet handig was dat er ook een paar nieuwe knuffels bij zitten, nog wel haar favoriete “puppybotjes”.
Natuurlijk koos ze die en we zijn er al bijna doorheen.
We kunnen ze niet altijd kopen.
Vanmorgen kreeg Ylva het weer op haar heupen , hard jammeren en raar doen met dat ding in haar bekje.
Toen ik dat wilde gaan filmen, was net de benzine op, dus heb ik alleen nog het staartje van haar gejammer.
Omdat ze al een paar keer eerder een soort van schijndracht gedrag vertoonde en dat niks bleek te zijn, zijn we allang weer gestopt met de anti pseudo pregnancy druppels, dus hoop ik maar dat het ook deze keer vals alarm is.
Inmiddels is het al zo’n 15 maand geleden dat Ylva loops was. Ze is nu negen jaar.
Omdat we weer af en toe wat langer van huis zijn, maar kort genoeg om Ylva niet naar de oppas te hoeven brengen, hebben we de kaartjes weer voor de dag gehaald en up to date gemaakt.
Mocht er iets met ons gebeuren:
– Als ze mee is,
– Als ze bij de oppas is,
– Als ze alleen thuis is.
Daar staat alles op wat te doen, met telefoonnumers en bij wie een sleutel ligt.
Verdere aanwijzingen op de eettafel. Dus ook over haar eten.
Je moet er immers niet aan denken dat wij een aanrijding krijgen, al dan niet ernstig, het moet dan niet zo zijn dat Ylva alleen blijft en niemand weet dat, of ze is bij de oppas en we komen haar niet halen. Ook bij een aanrijding en ze is mee, moet iemand zich over haar ontfermen. Dus hopen we dat de politie het betreffende kaartje vindt en één van de nummers belt.
Ook de buren hebben een kaart met telefoonnummers en aanwijzingen.