Wekenlang verheugde ik me op de “Grassendagen” in de Wilp (Friesland).
We hebben plannen voor onze tuin en ik had al bakken gekocht die wachtten om gevuld te worden met siergras, ik zoek ook nog mooi siergras voor de voortuin
Onze tuinman zei dat hun hoveniersbedrijf mooi siergras heeft, maar nee, ik wachtte op de grasdagen en maakte zelfs een personeelslid van het hoveniersbedrijf er warm voor.
Maar helaas, Ylva was niet welkom, niet zo, aan het lijntje, niet in ( dichte) hondenbuggy en ook niet gedragen op de arm of in tas.
Nee het was niet druk, er stonden maar een paar mensen en wij hoefden de tuin niet in want de planten voor de verkoop stonden naast de oprit.
Ons hondje is nog kleiner dan een kat, maar ja, hún terrein, dus zat er voor ons niets anders op dan rechtsomkeert te maken.
De heenreis was al vervelend door een lange file, dus wilden we toch graag ergens aangaan, al was het maar voor toiletbezoek.
We durfden dat natuurlijk daar helemaal niet meer te vragen, want we vonden deze dame al ongastvrij, dus dan vraag je dat al helemaal niet meer.
We zijn door mooie omgeving naar Drachten gereden, waar we, niet ver van grote parkeerplaats op een plein kwamen met mooi restaurant en een geweldig terras, heerlijk in het zonnetje gezeten, wat gedronken, daarna nog geluncht en Ylva kreeg, ongevraagd een grote bak water, waar ze al gauw met haar kontje in viel.
Al met al een ontspannen middag en nooit meer naar dat bedrijf, ook niet zonder hondje.
In de buurt en op internet is genoeg te koop, het ging mij om wat advies en ik had me er meer van voorgesteld. Maar ach, dat zoeken we nu zelf wel uit. Hondje niet welkom? Dan gaan we weer, dat deden we altijd al, met al onze honden. Natuurlijk wel rekening houdend met anderen als het echt niet anders kan.
We wilden Ylva niet heel lang alleen laten, ze had al een rare week gehad. Haar in de auto laten, ook al is het maar een kwartier, nee, no way, zeker niet terwijl de zon schijnt.