teckelblog

Zo vond ik Ylva, stijf tegen een door haar opgepropt  vachtje, in de hoek van het kussen…alles zelf zo geregeld.
Tsja wij waren aan het werk, dus de verwarming op een laag pitje.
Als we gaan zitten voelen we de kou en dan gaat de airco kachel ook aan.
Maar Ylva heeft geen ondervacht, is 13 jaar geworden en voor haar ís kennelijk 21 graden al koud.
Dus verwarming omhoog, ook voor mij geen straf.
Arme baasje, die het niet gauw koud heeft, zit in de (voor hem) te warme kamer😃
Dat overleeft hij wel, maar bij 25 graden, als Ylva en ik het fijn vinden wordt het voor hem toch te bont…
We hebben jasjes in soorten voor Ylva, om uit te gaan, maar…
Vaak is het:
Neus buiten de deur, oef..koud, of nat, gauw dus doen wat moet en dan hard terug trekken…naar huis…of erger nog, haar de deur niet uit krijgen.Als het regent beginnen we daar natuurlijk helemaal niet aan.

Vandaag, 4 oktober dierendag.
Tsja wat zullen we Ylva dit keer geven? Haar halve gebitje maakt dat we niet veel keus hebben,  dus geen botjes, geen kauwstaven, (of van die zachte die ze toch al wel krijgt).
 O ja, we hebben die dierenpuzzels nog voor haar, zou ze dat nog kunnen?
Zie hieronder het filmpje.

Dit ging vroeger stukken sneller en handiger maar…ze kon het toch nog.
Ook is het spannender, om haar zo te zien oefenen, ( ook voor haarzelf)
dan wanneer ze binnen een paar seconden alles opgewipt heeft en de snoepjes op heeft.

Het gaat nog redelijk goed met Ylva.
Ze heeft nog steeds voor van alles vaste tijden, waar we niet van af kunnen wijken.
Elke avond tussen 19  en 21 uur wil en zal madame naar buiten. Dus niet in de tuin…
Maar…de zomer is voorbij…het begint vroeger donker te worden, dus…
Gauw aan de overkant in het gras een plasje doen  en dan trekt ze terug naar huis, geen denken aan dat we haar nog meekrijgen wandelen.
Zo zijn er meer kleine veranderingen in haar gedrag…….

​Tsja je moet wat, als je alles, dus ook je eigen beddengoed overhoop hebt gehaald…..
Nu het weer wat killer wordt, dus ook onze vloeren er niet warmer op worden, proberen we te voorkomen dat Ylva, met haar 13 jaartjes oud…het ‘s nachts koud krijgt (, ze heeft géén ondervacht).
Dus het dekje dat we in de winter over haar heen leggen, ligt nu onder haar bedje. Er boven een grote badhanddoek en over haar heen een prachtig vachtje, heerlijk warm.

Dat blijft uiteraard niet netjes liggen, dus als baasje ‘s nachts wakker wordt, controleert hij dat meestal even en legt het dekje zo nodig weer goed.

Alles eerst overhoop gehaald en daarna zelf weer “opgebouwd”.
Baasje stond onder de douche, vrouwtje kwam uit de kamer…De kaboutertjes zullen het vast niet gedaan hebben😄
Elke keer word ik weer geconfronteerd  met Ylva’s inventiviteit. Ze is echt een slim hondje, terwijl ik de eerste jaren van haar leventje bij ons, vaak dacht en  soms zei over Ylva  dat ze een beetje dom is, zeker vergeleken met onze Whoopi.
Nu, jaren later word ik nog steeds geconfronteerd met mijn eigen ongelijk.
Ylva is nu 13 jaar…. Het gezegde is: “een oude hond leer je geen nieuwe kunstjes”.
Toen Ylva niet meer goed op de bank kon springen, er een keer afgevallen was en zich behoorlijk had bezeerd, zei één van de assistenten bij de dierenarts: “geef haar een trapje bij de bank” ( haar erbij weg houden lukte niet).
Voor het hele trapje verhaal zie hier
Ik zag hoe ze nog wel het trapje òp, maar niet àf wou, of durfde.
Daarna lukte het ons soms om met commando: “trapje”, maar het heeft  “even” geduurd voordat ze het nu meestal zelfs uit zichzelf doet. Er òp is geen probleem met trapje.
Voor die het niet weten: Ylva is een Kaninchen teckel.

Okay dit was weer even een update.

NB  Ylva kwam pas met zo’n vijf maand bij ons.
Ze had al die tijd in het stro gewoond bij andere teckelpups en er was voor Ylva geen moederhond meer waar ze van had kunnen leren.
Dus ze kon niks. Was ook pas met een jaar zindelijk.
Veel heeft ze geleerd van ons dwergje Whoopi.
Maar Whoopi is intussen al jaren dood.

Het was mooi weer afgelopen zondag. We hadden een vriendin op bezoek, echt een kattenvrouwtje.
Ze heeft niet veel met honden, alhoewel ze te beleefd is om dat zo te zeggen.
Onze woonplaats is in de zomer nogal toeristisch met ook veel bootjesmensen.
Het was dus druk in het centrum.
Wij hadden een terrastafeltje veroverd, drie volwassenen met 1 klein teckeltje.
Eerst was het al hindernis lopen met Ylva tussen al die mensen door met vaak grote honden, dus steeds blafconcert van ons kleine teckeltje.
Dat werd alleen maar erger toen we “gezellig” op terras aan het water zaten.
Er kwamen continu mensen met hond voorbij….
De vriendin werd met de minuut blijer met haar kat. Haha.
Maar…..dat kleine loedertje van ons maakte het helemaal goed:
Bij het teruglopen ( hindernislopen langs al die honden) zat er een klein hondje…
Dus de lijn weer strak…maar: die twee hondjes hadden elkaar gevonden, ze waren aan het spelen, om elkaar heen aan het draaien, blij…gelukkig.
Voor ons niet abnormaal, maar voor vriendin die de hele tijd blafconcerten had meegemaakt grote verbazing…haha🤣

Vadaag (22 augustus) is Ylva dertien jaar geworden.
Dus moest er een taart met dertien kaarsjes komen.

En die was toch lekker!

Intussen is “trapje op” de normale procedure,

maar er af…dan probeert ze toch nog af en toe om gewoon van de bank te springen, of ze “smokkelt” met de treetjes,

Hoe dan ook, voor een teckeltje van (over een week) 13 jaar, is dit knap.Ylva is  bij de fokker niet gesocialiseerd, haar moeder was er niet meer en tot vijf maand ongeveer heeft ze in een hok in het stro gewoond, met andere teckels. Ze was dus met vijf maand niet zindelijk en bij ons heeft dat nog zeker tot ze een jaar oud was geduurd. Maar áls iets uiteindelijk in dat koppie zit, dan zit het ook vast. We zijn er ook best trots op dat we een min of meer “normaal” hondje van haar hebben gemaakt.Zeker omdat er hondenkenners binnen de club adviseerden haar te laten euthanaseren.

Mooi weer,
ik zit buiten, Ylva op de stoep dichtbij me.
Baasje gaat naar binnen, dus kijkt Ylva baasje na…blijft kijken, zoals gewoonlijk….
Ik vraag: “mag Ylva een snoepje?.” ( ik had net gehad)
Ja hoor antwoordt baasje en zjjjt, racet Ylva naar binnen.

Hoezo niet intelligent?
Ze volgt al onze gesprekken, ongelooflijk wat ze allemaal opvangt en begrijpt.

Tsja, tijd niets gemeld…..er valt bijna niets nieuws te vertellen.
Ylva is een lief, oud hondje geworden, vooral lief.
Ze eet graag, weegt nu 4,1 kg, wat voor haar, Kaninchen, te veel is…
Maar als ze niet zwaarder wordt, maken we ons hier geen erge zorgen om.
Haar vacht kon beter, ook dat is dan maar zo. Kammen en borstelen helpt om haar er wat netjes uit te laten zien.

Het door baasje gemaakte trapje dat nu voor de bank staat, is een groot succes geworden.
Ylva gebruikt het om op de bank te komen, er af is een ander verhaal…dat doet ze alleen als wij op tijd waarschuwen, anders is ze al van de bank gesprongen.

Onder de andere bank ligt een bedje voor haar dat ze er zelf onder duwt bij het in gaan liggen.
Maar..du moment dat ik me op mijn plekje op de bank nestel, komt ze onder de bank vandaan, hup trapje op en op haar dekje tegen mij aan.

Gelukkig vindt ze het dekje fijn liggen, daardoor blijft de bank schoon.
Over de leuningen van de bank hebben we hoezen, ach ja, dat is minder mooi, maar ook minder stressig.
Wel moeten we opletten, want vóór we het weten, staat ze vanaf de bank met de voorpootjes op zo’n leuning bij tafeltje, wanneer er even geen toezicht is. Gevolg: lekkers weg.

Een bekend gezegde: “je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren” gaat voor Ylva maar deels op. We hebben altijd zo veel mogelijk voorkomen dat ze trappen gebruikte.
Nu ze niet goed meer op de bank kan springen heeft baasje een trapje voor haar gemaakt (zie hier). Na een beetje oefenen weet ze nu dat ze trap op goed op de bank kan komen. Wel aarzelt ze als er boven aan het trapje iets op de bank ligt waardoor ze niet rechtdoor kan.
Maar van de bank af gaat ze bij voorkeur springend, ook al wijzen we nadrukkelijk naar het trapje. Een enkele keer gaat dat goed, maar het is nog geen vaste gewoonte.
De aanhouder wint hopen we dan maar, Ylva kan nog wel bijleren hebben we gemerkt.

Tot onze verbazing zagen we gisteren dat Ylva zomaar, spontaan , via het gekochte trapje, op de bank bij mij kwam.
Om er zeker van te zijn dat het geen eenmalige, toevallige actie was, nog een paar keer geprobeerd uit te lokken en…ja hoor.
Dus ging Reinout weer aan de gang. Hij had de moed al opgegeven.
Er moest nog iets gemaakt worden zodat Ylva niet zijdeling van het trapje zou vallen. Ook dat is gelukt en alleen materiaal van wat nog ergens op zolder, garage…etc. gevonden werd. Maar zo bijzonder dat, nu Ylva eenmaal de smaak ( brokjes) te pakken heeft, ze binnen no time doet wat we vragen:  trapje op en trapje af, alsof ze dat altijd al deed en met zowel het zachte, gekochte trapkussen, ( wat heel spontaan ging ( zomaar even tegen de bank geplaatst),

als met het zelfgemaakte trapje met echte treden. Dat laatste is steiler en met die beugeltjes hopen we te voorkomen dat Ylva er zijdelings afschiet.