Tot onze verbazing zagen we gisteren dat Ylva zomaar, spontaan , via het gekochte trapje, op de bank bij mij kwam.
Om er zeker van te zijn dat het geen eenmalige, toevallige actie was, nog een paar keer geprobeerd uit te lokken en…ja hoor.
Dus ging Reinout weer aan de gang. Hij had de moed al opgegeven.
Er moest nog iets gemaakt worden zodat Ylva niet zijdeling van het trapje zou vallen. Ook dat is gelukt en alleen materiaal van wat nog ergens op zolder, garage…etc. gevonden werd. Maar zo bijzonder dat, nu Ylva eenmaal de smaak ( brokjes) te pakken heeft, ze binnen no time doet wat we vragen: trapje op en trapje af, alsof ze dat altijd al deed en met zowel het zachte, gekochte trapkussen, ( wat heel spontaan ging ( zomaar even tegen de bank geplaatst),
als met het zelfgemaakte trapje met echte treden. Dat laatste is steiler en met die beugeltjes hopen we te voorkomen dat Ylva er zijdelings afschiet.