Het waren en zijn rommelige dagen bij ons, maar wij weten waarom. Voor Ylva is dat anders. Zij moet alles maar ondergaan, zoals minder aandacht en meer prikkels krijgen.
We waren bij de Welkoop, waar ik, al zoekend naar van alles, langs rekken met hondenspeeltjes liep.
Ylva heeft belachelijk veel knuffels in jaren opgespaard, al vanaf dat Whoopi bij ons kwam, dus wisselen we regelmatig en denken dan dat ze in haar beleving iets nieuws krijgt.
Maar Ylva is niet gek en ze heeft een goede neus.
Nu dus een nieuw speeltje van de soort waar ze er al meerderen van heeft, maar ze zijn klein genoeg voor haar bekkie en hebben twee piepjes, het ultieme feest voor haar.
Toen ze het kreeg was het nauwelijks interessant, kennelijk moest ze aan de lucht wennen, maar nu sleept ze dat ding overal mee naartoe.
Zó grappig om te zien hoe triomfantelijk ze er mee loopt. Ook een spelletje van haar kwam weer boven: leg het ding ergens neer, ga er dan naar loeren en bespring het, zoals katten doen. Zelf bedacht en grappig.
Ylva is vandaag moe, ze is gisteren weer bij de oppas geweest en dat is spannend.
De oppas vertelde dat er bij haar een forse zwarte hond op bezoek kwam die qua tekening: zwart met klein beetje wit, lijkt op de hond die haar zo gebeten heeft.
Ylva deed dus lelijk tegen die hond, maar dat duurde maar kort, daarna gedroeg de grote hond zich als beschermer van Ylva. De oppas was er helemaal enthousiast over.
Toen Reinout vanmorgen, bij het uitlaten van Ylva, haar met die hond tegenkwam, ging het weer heel goed, alhoewel Ylva nog blijer was om de oppas zelf te zien.
De futenbaby’s groeien als kool. Het zijn er drie.
De brutaalste heeft door dat het eten bij papa vandaan komt en volgt papa, zodat hij zeker is van de eerste hap.
De andere twee vochten gisteren nog om een plekje op mama’s rug. Twee tegelijk past niet meer. Vandaag zag ik ze alleen maar zwemmend.
Meer over de futen onderaan in “Teckeltje Ylva ging mee uit varen“.