Gisteren gingen we varen met een gehuurde fluistersloep.
In tegenstelling tot de weersverwachting van die ochtend, was het heerlijk weer in het prachtige natuurgebied de Âlde Feanen.
Oudste kleinzoon met vrouw en peuter van 15 maand gingen mee.
Dat werd dus spannend:
Ylva heeft onvoorspelbaar gedrag, kent geen hele kleine kindjes, ze was ziek, nog maar net genezen en dan op een boot met betrekkelijk kleine oppervlakte…spannend.
Maar toch, het kleine meisje hadden we al een tijdje niet meer gezien, daarbij kunnen we onze oppas ook niet almaar vragen, ( deze week al 2 keer en op de boot mocht ze mee, op voorwaarde dat we een deken mee brachten.
Ylva zag het gezinnetje aankomen bij het verhuurbedrijf en begon op haar eigen manier te laten horen hoe gelukkig ze was om die twee weer te zien. Het kleine meisje negeerde ze.
Nu wisten we al dat het kleintje honden heel interessant vindt. Ylva kent bijna geen kleine kindjes, maar ze heeft nog nooit uitgehaald naar mensen, dus ook niet naar kinderen.
Dat voorspelden de dierenartsen in Utrecht ( bij de gedragsprobleem afdeling van de diergeneeskundige faculteit) al. Het zou volgens hen heel onwaarschijnlijk zijn dat Ylva, als ze nog nooit mensen heeft gebeten, dat nu nog zou gaan doen.
Desondanks moet je ALTIJD opletten en nooit een kind alleen laten bij een hond.
Ik legde de meegebrachte fleecedeken neer en Ylva zag daar een zacht kussen in en ging liggen. Op onze eigen boot ging ze slapen zogauw de motor aan ging, maar ja met een elektrische boot hoor je niks.
Het meisje vond Ylva superspannend, bekeek met haar handje Ylva’s oortjes, neusje etc. Ik vond het best wat eng. Ylva begon heftig te kwispelen, dus ook dat moest door haar onderzocht worden, het staartje was een nieuwe ontdekking en werd dus ook gepakt.
Al die tijd deed Ylva niets.
Overopa en vooral haar papa probeerden de kleine in toom te houden en papa liet zien waar en hoe ze aaien mocht.
Alles ging geweldig goed. We zijn dus supertrots op Ylva en ons achterkleindochterje.
Beiden kun je moeilijk iets kwalijk nemen, wij zijn er om op te letten en we zijn dus een fase verder. Het was genieten, prachtig weer, een zó mooi stukje Nederland, goede sfeer, genieten.
Ik zou ook heel lyrisch over ons meisje willen vertellen, maar dan wordt ons blog wel heel breed.
Vandaag kreeg ik een mail binnen met onderstaande aanbieding:
Ligt het aan ons dat wij dat raar vinden?😆
Ook gisteren ontdekten we dat het futenpaar achter ons huis jonkies heeft, bij mama op de rug. Heel af en toe zwemmen ze, tot nog toe twee ontdekt.
Papa fuut is heel druk met duiken naar voedsel wat hij recht toe recht aan naar de moederfuut en de kuikens brengt. We kregen het niet goed voor de lens, maar onderstaande clip geeft het goed weer.