Wij gingen een paar dagen op vakantie en Ylva ging uit logeren bij de oppas.
Ylva heeft verlatingsangst. Best heel zielig, maar we kunnen ons daarom nog niet opsluiten in huis, we zijn al zo’n anderhalf jaar braaf thuis gebleven door Covid.
Gelukkig kregen we positieve berichten van de oppas, een opgewekte, spontane vrouw en Ylva is gek op haar.
Ylva lijkt relaxed, als we haar op foto’s zien die we toegestuurd krijgen.
Met de Fluffy mee, geniet Ylva ook daar van haar bedje.
Ik vind wel dat ze, sinds ze die dingen heeft, wel erg veel in bed ligt.
Uitgaan wil ze ook vaak niet als ik niet mee ga. Ze weegt nu 4 kg, dat is te veel voor een Kaninchen van Ylva’s formaat.
Terug van weggeweest ging Reinout ons hondje halen, terwijl ik vast uitpakte.
Sinds Covid gaan we niet meer met 2 personen brengen en halen.
Opeens kwam er een bol wol de kamer in gestoven, recht op mij af, gillen, jammeren, tegen me opspringen, zó blij en gelukkig om daarna, binnen een minuut al, alles te besnuffelen en binnen no time gedroeg ze zich alsof ze nooit weggeweest was.
Vandaag hebben we geen tijd gehad om bij te komen, want we hadden vrij onverwacht een meeting met familie waarvan één over uit buitenland, de ander uit het noorden van Nederland.
Ylva natuurlijk mee. Ondanks dat het alweer gebeurd was met het mooie weer toch buiten op terras van een hotel gezeten en bijgepraat.
Ylva vastgekleefd op baasjes schoot.
Als één van ons even wegliep, was ze dolgelukkig als we weer in haar blikveld waren.
Morgen hopen we rustig thuis te blijven en wie weet een lange wandeling met Ylva te kunnen maken.
Ik verwacht dat ze de rest van de dag zal slapen en dromen om alles weer te verwerken. Afgelopen nacht heeft ze ook uitgebreid gedroomd.
Honden hebben een dag nodig om na een spannende dag, weer bij te komen en in hun dromen alle avonturen te verwerken.
Intussen moet ze ook al bijna weer geplukt worden, we zijn maar weer gestopt met de Dermavital.