Vanmorgen was Ylva in de ren, lekker veilig dachten wij. Ik was in de slaapkamer aan het werk, die aan de achterkant van ons huis is.
Op een gegeven moment hoorde ik vóór ons huis gekef. Het leek precies op Ylva’s stem, maar ik dacht…het zal het andere kleine hondje uit onze straat wel zijn.
Even later…Reinout had Ylva van de oprit bij de straat gevist.
Voorbijgaande mensen uit de straat, met een bully, hadden hem gewaarschuwd.
Het was dus wel degelijk Ylva’s stem, tekeer gaand tegen de bully.
Dat is schrikken, ze had zo de straat op kunnen vliegen naar de bully.
Er is wel een ( onzichtbare) grens bij het begin van de straat, einde oprit.Daar moet ze ALTIJD wachten. Dus een ingehamerde grens, pas bij ons “over” mag ze oversteken naar het gras.
Het liep goed af. Het was mijn schuld, ik had een hekje niet goed dichtgedaan, nadat ik achterom via de ren naar de achtertuin was gelopen.
Een vriendin vertelde van haar teckel dat ze weggelopen was.
Ze heeft lopen zoeken en roepen, geen teckel. Intussen zocht de hele buurt mee, terwijl ze herhaaldelijk haar man belde om toch nog overal in huis te zoeken.
Tegen 8 uur ‘s avonds kwam madame aan, plofte in haar mand en sliep, doodmoe van een avontuur dat verder niemand kent.
O, o wat zou ik in paniek zijn geweest.
Gistermiddag gingen we op bezoek bij Woody.
Hij is aanmerkelijk rustiger geworden. Zelfs samen met de buurhond die ook in de tuin was, hoorde je geen wanklank.
Maar toen kwam er een zwanenfamilie langs gezwommen….dat was wat teveel voor hem.
Bij het weggaan moest hij echt even de clown uithangen met een soort van kussen in zijn bek dat zijn bazin gebruikt in de tuin.
Wij hadden Ylva thuis gelaten.