Ik bedoel dan zielig zielig, want haar normale gedrag is er ook eentje met gebruiksaanwijzing.
Het begon met overgeven.
Daar schrok ik niet zo van, want dat doet iedere hond af en toe, maar behalve dat ze alles op haar nieuwe vloerkleed deponeerde, plofte ze daarna neer, op haar buik, bewegingsloos.
Dus schrikken.
Haar buiten gezet, waar ze eerst op haar zij ging liggen, maar daarná stil ging zitten, …zielig….
Ze trok wel weer bij hoor.
Een dag later: “wat raar Ylva’s oortje zit helemaal opgevouwen”, maar ik vergat het ook weer, tót ze liggend in haar favoriete bedje alsmaar met een pootje in haar oortje wreef en dan pootje aflikte. Jeuk? Daarvoor hebben we oorreiniger, dus moest ik haar oortjes schoonmaken, een paar dagen later opnieuw.
Als ze weer opnieuw begint gaan we maar weer oordruppels halen bij de dierenarts, want dikke kans dan dat ze oorontsteking heeft.
Haar oortjes stinken niet.
Gisteren had ze weer wat, we zagen haar buiten sleetje rijden op de stoep, dus niet afgewacht en haar anaalklieren uitgedrukt.
Het was hard nodig, en stinken…bah.
Vandaag
Eerst ging ze, na haar eten, weer terug naar haar bedje, alsof ze de hele nacht had moeten werken. Daarna wou ze geen stukje appel hebben. Dát is raar, want Ylva schrokt alles wat eetbaar is meteen naar binnen. Ook wou Ylva NIET uit. Elke keer als baasje haar mee uit wil nemen, rent ze naar mij en probeert me richting voordeur te duwen, al jammerend en gek doend. Zo ook dit keer.
ik liep dus voor haar uit en deed de voordeur open, zodat zij, nog vóór haar baasje uit, naar buiten ging. Dit keer keek ze wel achterom waar ik bleef, maar ik had zo mijn eigen, huishoudelijk, programma.
Ik keek ze voor alle zekerheid na en…..nou nee hoor, wéér liep ze niet mee. Dus mijn hele programma maar omgegooid, en mee gegaan. En óf ze liep.
Haar groepje bij elkaar, zó hoort het ook😆.
Daarna heeft ze niets nieuws meer bedacht.
We gaan de laatste dagen soms ‘s middags boodschappen doen en zo.
Dan gaan de gordijnen dicht, zodat Ylva niet naar alles keft naar wat langs komt.
Tegenwoordig weet ze dat precies en kruipt ze al in haar bedje.
Soms willen we haar wél mee hebben, maar denk maar niet dat zij dat wil. Uiteindelijk wordt ze opgepakt en in de reisbench gezet, maar we doen haar er beslist geen plezier mee om haar mee te nemen.
Een enkele keer valt het mee voor haar, bijvoorbeeld als we naar dochter met Neta en Siggy gaan.
Musjes
Vanmiddag was er een invasie mussen achter ons huis. Nog nooit eerder zo gezien, het terras vol, op dak, in de bomen en in de lucht.
Helaas, ze waren gevlogen toen ik wou gaan filmen.
Een paar helden kwamen terug.
Zelfs de lucht zag zwart van de musjes,
Ze zaten vooral op plekken waar veel mieren zijn in onze tuin.
We hebben een lelijke maar wel grote Viburnum in de tuin. Die zat vol rare beestjes.
Die Viburnum moet er uit, maar ja, er huizen, vooral ‘s winters veel vogels in die wij voederen.
Nu denk ik dat de vogels alle insecten uit de boom hebben gegeten, dus dient de stinkstruik toch nog ergens voor.
Als hij bloeit stinkt hij, dus heet hij bij ons: de stinkstruik.