Vandaag kwam dochter Wendy met haar zoon en haar twee Cypriotische honden, Neta en Siggy. Dat was voor Siggy de eerste keer bij ons, heel spannend want Ylva en Siggy hadden elkaar nog niet ontmoet en beiden hebben een rugzakje
Gelukkig is Ylva altijd veel liever als ze loops is. Het ging boven verwachting goed. Siggy is een bang hondje, behoorlijk getraumatiseerd, ze heeft al een paar keer mensen gebeten, daarom is het het best om je niet aan haar op te dringen. Ze moet in haar eigen tempo vreemden leren vertrouwen, maar ook vreemde honden. Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan, we hadden de ren in de tuin op het terras gezet met bedje en knuffels want ik ging er van uit dat Ylva niet los zou kunnen.
Hoe anders liep het.
We gingen eerst bij hun aankomst met drie hondjes een eindje lopen. Dat ging al goed.
Daarna in de tuin (vanwege Corona ontvangen we mensen in de tuin, niet binnen). De drie honden liepen onbevangen samen rond. Ylva bewaakte wel haar plek met bedje en speeltjes, zogauw Neta of Siggy die kant opliepen, rende Ylva naar de ren.
Voor de rest wilden ze persé alledrie bij Wendy op schoot. Siggy zat bij Wendy, hangt heel erg aan haar, maar Neta wou natuurlijk ook, was jaloers. Die twee zaten dus hoog en droog, maar die kleine wou er ook bij en bleef maar onder Wendy zeuren, wat Siggy niet waardeerde. Zacht, beetje grommend liet ze weten: Míj́n vrouwtje, jij niet!
Neta en Ylva verdragen elkaar heel goed.
Dat is al vanaf de eerste ontmoetingen, toen ik Ylva nog strak aan de lijn hield. Ze wilden spelen, dus hebben we het er op gewaagd beide honden los te laten. Dat ging vanaf het begin goed.
Maar nu:
Sinds vandaag heeft dochter Karen ook een hond, die ziet er net zo uit als Neta, komt uit Griekenland is een reutje. Het eerste reutje binnen de familie. Het hondje is vier maand en zat met zijn zusje in een asiel. Wat zielig en ik heb zo te doen met het zusje dat achterbleef zonder haar broertje.
Als het hondje gewend is en we mogen komen, vertellen we meer.
Nu alvast een prachtige foto van Pojke.
