Sommige mensen beweren dat je een teckel niets kunt leren.
Het tegendeel is waar. Een teckel is slim en je kunt ze ( , afhankelijk van welke teckel natuurlijk , ) heel veel leren. Of ze luisteren moet je maar afwachten,🤣, dat hangt van hun bui af of wat er tegenover staat aan lekkertjes😄.
Whoopi begreep heel veel, ze luisterde naar onze gesprekken, kopje van de één naar de ander. Whoopi kende zeker 60 woordjes en veel zinnetjes.
We spraken vaak in geheimtaal om te voorkomen dat ze helemaal opgewonden raakte. Strand werd grote zandbak
Tandjes poetsen, werd half tien, ( dan kreeg ze haar gebitskluifje), toen ze ook dat begreep werd het TP. Tot het moment dat het echt tandjes poetsen tijd was.
Ook een aantal namen durfden we niet te noemen.
Ylva heeft dat ook wel, maar in mindere mate.
Toch communiceert Ylva bijzonder goed met ons, gewoon vermakelijk. Daar komt een sterke wil bij en veel geduld.
Ik bedacht dit toen ik Ylva zonet observeerde.
Nadat ze voor de tweede keer binnen een half uur haar bedje met bijbehorend kussentje en nog een kleedje door de kamer had getrokken, met weer een gat er in waardoor er weer vulmateriaal verspreid op haar kleed lag, ging ze haar speeltjes stuk voor stuk af. Even ruiken, dan toch nog voelen, kijken of er iets piept en kennelijk was niets naar haar zin.
Ik zag haar weglopen, richting bijkeuken. Omdat ik al wel wist wat haar bedoeling was, liep ik er maar eens achteraan:
De bijkeukendeur stond op een kier, geen Ylva, ik kijk naar binnen, daar staat Ylva voor de slaapkamerdeur: die doe ik open voor haar en in éen streek onder het bed door gaat ze naar haar bench, waarvoor haar knuffeltje lag, dat al een tijdje favoriet is.
Ze rent heel trots met knuffel in haar bekje terug naar de kamer en slaapt nu temidden van haar troep.
Vanmorgen heel vroeg kwam Ylva van haar bedje op ons bed, ( klopt het is ons nog niet gelukt haar weer in haar eigen bench te laten slapen) ze keek strak richting baasje, die haar terug stuurde naar haar bedje. Ik vroeg me af of ze dorst kon hebben, dus ging Reinout met frisse tegenzin zijn bed uit, vulde haar drinkbakje met vers water, maar dat was het niet. Toen ze van het bed af wou springen, wat ze niet mag, werd ze van bed getild en ze loopt meteen naar de schuifdeur waarachter een stuk afgezet, haar ren, om een plas te doen, waarna ze weer op bed getild wil worden.
Elke ochtend wanner wij in beweging komen, wacht ze geduldig af, blijft liggen tot het baasje richting keuken gaat. Dan loopt ze enthousiast mee, honger, honger, honger.
Als ook dat gelukt is, ziet ze dat de zon schijnt en gaat voor de achterdeur staan.
Ik wil naar buiten, dat snappen we ook. Mocht haar baasje zo dom zijn dat niet te begrijpen😆 dan rent ze voor hem uit naar de ren, daar is ook zon.
We begrijpen elkaar dus zonder en met woorden, wat grappig en soms lastig is.
Elke handeling van ons koppelt ze aan iets. Soms leuk, dus opwinding, soms helemaal niet leuk. Ook dat zien we aan haar lichaamstaal.
Het mag dan een klein en getraumatiseerd beestje zijn, ( zelfs kleiner dan de katten van twee dochters), ze is bepaald niet gek. Ik heb sterk de indruk dat ze dat wel van ons denkt🤣.