Vlo is vanmorgen overleden.
Het ging niet meer. Alles is geprobeerd, maar ze werd steeds vaker en erger benauwd en ze at bijna niet meer. Kortom het besluit om haar te laten gaan werd genomen en vanmorgen kwam de dierenarts bij dochter en schoonzoon om Vlo op een waardige manier uit haar lijden te verlossen.
De laatste weken is nog van alles geprobeerd, ze is nog geopereerd aan een gezwel, ze kochten nog een buggy voor ruw terrein om haar mee op vakantie te nemen, alles was voorbereid wat nodig was maar het mocht niet zo zijn.
Heel triest dat dit hun tweede teckel in korte tijd is. Wat zal het leeg zijn in huis zonder hun zo aanwezige hondjes toen ze allebei nog gezond waren.
Vlo heeft, net als Reza, een heerlijk leven gehad.
Vlo was een knuffelhondje, altijd naast of op schoot, altijd aandacht, nog tot heel kort geleden nog blij en speels.
Waarschijnlijk heeft ze Reza erg gemist.
Het laatste jaar gebeurde er van alles met Vlo. Op een vakantie op één van de eilanden, kon ze opeens bijna niets meer. Diagnose van de daar bezochte dierenarts: een hernia. Altijd mijn grote angst bij onze teckels.
Terug thuis bleek bij hun eigen dierenarts ( op Xfoto’s) dat het geen hernia was.
Een tijdje daarna, nadat Vlo al een tijd benauwd was, bleek uit een X-foto dat Vlo een grote plek op haar longen had.
Na later nog een 2e foto was die niet kleiner geworden, dus moest haast wel longkanker zijn.
Vlo was nog maar 11 jaar.
Van de hele roedel teckeltjes waar we mee naar het strand gingen (Reza, Vlo, Khan, Jet, Whoopi en Ylva) zijn nu alleen Whoopi en Ylva nog over. Jet is verhuisd.
Reza is eind 2018 overleden, Khan in juni 2019 en nu Vlo.
Whoopi heeft de ziekte van Cushing