vanmorgen gingen we even met de hondjes uit… wel wat koud en winderig, maar we moeten toch alle vier wat beweging hebben. Nog maar op de helft van onze wandeling begon het koud te regenen.
Whoopi, die toch al niet mee wou, was niet blij. Bij de eerste druppels begon Ylva al heftig te schudden. “Ik zei, kom we gaan naar huis…” Whoopi zette meteen de sokken er in, zo komisch, dat hondje dat niet graag meer meeloopt, zo blij te zien als je zegt: we gaan naar huis, maar echt grappig is dat ze helemaal blij vooruit loopt als ik zeg; “kom we gaan naar het baasje”, sterker nog, dat doet ze ook als het baasje gewoon mee is, zelfs haar aan de lijn heeft.
Thuis gekomen gaan ze vrijwel synchroon rollen en schudden. Natuurlijk worden ze heerlijk in een warme handdoek afgedroogd, die altijd op de verwarming in de hal ligt, dat weten ze precies. Intussen is alle ellende alweer vergeten vanwege de Sinterklaasintocht op TV, waar het paard van Sinterklaas Ylva de zenuwen bezorgt.