Ik word gegijzeld….door eenden.
Ze waken hier achter ons huis. Zo gauw ik de schuifpui van de slaapkamer open doe, komen ze er aan.
In de verte zie ik in de lucht de meeuwen klaar om te duiken….ze willen brood!
Ook zij hebben honger, ik kan daar niet tegen. Dus gaan er heel wat boterhammen doorheen, maar het is nooit genoeg.
Als het waait, of als ik niet goed gooi, mors ik op de steiger.
Ylva wordt er helemaal hysterisch van, probeert de eenden te slim af te zijn en grist gauw wat gemorst brood voor hun snavels weg. Ze ontsnapt, want natuurlijk mag ze de eenden niet wegjagen.
Ik strooi brood voor de meeuwen in Ylvaâs ren, dat gaat goed, totdat ook de eenden over het hek vliegen en de meeuwen het nakijken hebben. De meeuwen zijn veel schuwer dan de eenden.
Ylva zal moeten leren dat niet ons hele leven om haar draait, dat is heel moeilijk voor haar.
Gisteravond was ze bij de oppas.
Daar zou ze weer heel lief zijn geweest, maar het was ook spannend denk ik, want eenmaal in haar nachtbench lag ze binnen no time luidruchtig te dromen. Alles moest weer verwerkt worden.
Toch lastig die verlatingsangst van haar, nu hebben we oppas nodig, waar dat eerder, toen Whoopi nog leefde, niet hoefde. Als we dan âs avonds thuis kwamen, lagen ze te slapen, rekten zich uitgebreid uit met een lichaamstaal van: “wat komen jullie nou doen, ik sliep net lekker”.
Daarna pas werden we uitbundig begroet.