Ylva is hardnekkig, ze drijft haar zin door, dus een kwestie wie de langste adem heeft.
Niet alles vinden we belangrijk genoeg om de strijd aan te gaan, maar nu Ylva’s hormonen weer wat in rustfase komen en Whoopi nu al 8 maand dood is, zal ze toch weer in haar eigen bench moeten slapen.
Dat is nu al drie nachten gelukt, maar…wel met het deurtje dicht, want oooh wat is ze een volhoudster. We beginnen met een open deurtje, in de hoop dat ze het accepteert om in de bench te slapen met haar eigen bedje er in.
Nou nee dus, zo gauw wij in bed liggen, komt ze er aan, trekt aan mijn dekbed, loopt om het bed heen, blijft proberen er op te springen, maar ook de tuinkussens hebben we weggehaald, ( via die kussens kon ze zelf op en af het bed komen).
Als het te lang duurt, ( na negeren) gaat baasje het bed uit, spreekt Ylva streng toe en probeert haar in de bench te krijgen.
Geen hond te zien, ze verstopt zich onder het bed. Als de baas boos wordt, gehoorzaamt ze toch….tot hij weer in bed ligt en het licht uitdoet.
Dan horen we haar weer rondscharrelen, dus na zo’n 20 minuten is het klaar, hond in bench, deurtje dicht . Daarna geen kik meer tot rond 8 uur in de ochtend, dan krijgt ze eten, waarna ze teruggaat in de bench en slaapt alsof ze de hele nacht wakker heeft gelegen. Pas na een tijd wil ze uit.
Voorlopig vinden we het zo al fijn, zolang ze niet protesteert dan maar in dichte bench.
Ze heeft een fijn bedje, vers water, menig hond kan jaloers op haar zijn.
Maar dit is maar weer eens het levende bewijs, dat het vrij snel gaat een hond iets aan te leren, (vooral een nog jonge hond) maar af leren, ho maar. Dus bezint eer ge begint😄