We lijken de strijd te hebben gewonnen, althans de tussenstand.
Na ons laatste bericht heeft Ylva twee nachten categorisch geweigerd om in haar bedje te slapen en al helemaal niet in haar bench. Toen we die op slot deden, (met haar er in), konden wíj́ niet slapen, wat een gifkikkertje, eigenwijze teckel, maar ja ze heeft het ook erg moeilijk.
We legden haar met hele preek in haar zachte mandje, maar als we wakker werden, lag ze toch opgerold op het dekbed tegen haar baasje aan.
Gisteravond wapende ik me voor de strijd, want ik wil geen door en door verwend krengetje hebben en hoe langer we toegeven, hoe moeilijker het is om haar weer te deprogrammeren.
Dus op mijn beste fluistertoon, ( keelpijn, dus praat ik zo weinig mogelijk), gebood ik Ylva te blijven toen ze vanuit haar eigen bedje weer aan de sjouw ging. Dat ging heel even goed, maar het werkte pas na meerdere keren terugsturen en volhouden.
Toen bedacht ze wat anders: pootje in oortje en huilen.
Okay oortjes gereinigd, goed ingemasseerd en ja hoor madame ging een nestje draaien met haar dekentjes, plofte neer en ging slapen.
Zomaar zonder nog te huilen. Ze mist haar knuffels maar we durven ze nog niet terug te geven, dikke kans dat alle ellende opnieuw begint.
We laten haar nu wel aan de lange lijn uit, helaas is ze ons dan wel soms te snel af en eet viezigheid, bah.
Ook geef ik haar wel kleine beloninkjes in het speciale balletje, daar is ze tijden mee bezig en het leidt ook weer af.
Het mooiste zou zijn als we Ylva zover krijgen dat ze ‘s nachts weer in de bench wil slapen, maar dat wil ze al vanaf eind maart, toen we terug kwamen uit Spanje, niet meer. Ze kroop vaak tegen Whoopi aan ‘s nachts en ja nu is Whoopi er niet meer en is Ylva veranderd
