Auteur: teckelliefenleed

Het is niet te geloven, maar de rust is weergekeerd.

Ylva is weer als van ouds. Ze jammert niet meer, wil weer mee uit en trekt ook weer alsof ze in haar eentje een zwsre kar moet trekken, tongetje bijna over de grond.

We hebben het er op gewaagd haar 1 knuffeltje terug te geven, niets aan de hand!

Ook Whoopi liep blij mee bij het uitlaten op haar zo eigen huppelloopje.. Haar staartwond wordt bij het uitlaten ingesmeerd en het wordt in ieder geval niet erger. Ook isoleert ze zich niet meer zo en komt weer gezellig bij ons liggen.

Mocht de oorzalf ( zie vorig bericht over Whoopi naar de dierenarts)  niet helpen, dan ga ik over op een mix van etherische oliën om haar mee in te smeren.

Dat we het weekend logees hadden, heeft vast ook meegeholpen om Ylva af te leiden.

Vanmiddag zijn we twee keer met Whoopi naar de dierenarts geweest.
Op vrijdagmiddag is er bij onze dierenarts altijd een huidarts. Hij werkt bij de dierenkliniek in Emmeloord als huidarts, maar vrijdagsmiddags in Lemmer.
Whoopi heeft een grote kale plek op wat vroeger zo’n mooie staart was. Nu las ik op Facebook nogal over honden met Demodex. Dat is eigenlijk een jonge hondenschurft, maar oudere honden kunnen het ook zomaar krijgen, dan is het waarschijnlijk latent aanwezig, want het openbaart zich gewoonlijk in een nest.
De da onderzocht een huidschraapsel, maar vond niets, dus geen Demodex.
Thuisgekomen ziet Reinout Whoopi heftig onder haar staart likken en omdat de dierenarts vroeg of Whoopi likte of jeuk had, keek Reinout meteen en schrok zich rot. Een hele vieze, kale plek, rood en blauw/zwart.

Dus belde hij of hij terug kon komen, gelukkig was de dierenarts er nog.
Dit keer was er wel wat: een beginnende ontsteking waarvoor Reinout oorzalf !!!! meekreeg.Die oorzalf moet dun op de plek gesmeerd worden en daarna moet ze uit, zodat ze niet alle zalf er meteen weer af likt.
Bij het eerste bezoek was ik ook mee met Ylva. Ylva wordt steeds iets zwaarder dus wilden we meteen maar even vragen of dat van de Fluoxetine kan komen. Maar Fluoxetine wordt ze weinig gegeven dat ze dat niet wisten. De assistente niet en de dierenarts niet. Minder eten geven: 80% van wat ze normaal mag hebben.
Wel zei de assistente dat Ylva nu ze zo heftig schijndrachtig is, eiwitarm moet eten, maar wat geven we dan?

Grappig is dat nog elke keer als Whoopi bij de dierenarts binnenkomt, ze rechtstreeks naar de weegschaal loopt, ook al bibbert ze van angst.
Dat is ingeprent vanaf puppy.

Alles bij Ylva is even heftig. Ook al jammert ze ietsje minder, ze is nog steeds een zielig hoopje hond. Vanmorgen toen Reinout Ylva uitliet, heb ik al haar overgebleven knuffels weggehaald. Toen ze weer thuis was, heeft ze alles afgezocht, zo  haertbreaking. Het leek toch even beter te gaan, maar in de ren had ik 1 knuffel, een hele grote laten liggen, daar keek ze al heel lang niet meer naar om en dan had Whoopi nog wat.

Maar ik had misgerekend, na een paar uur liep ze met dat grote ding door de kamer en dat moest ook met haar op de bank.

Dus die hebben we vanmiddag  ook verstopt, maar na een paar uur kon ik er niet meer tegen want ze jammerde en zocht weer. Toen heb die weer gepakt. Ylva vloog er op af en ging, met dat ding stijf tegen zich aan slapen.

Morgen moet die knuffel toch echt ook weg, anders wordt alles onnodig gerekt, ben ik bang. Ik vind dat zó moeilijk, zó zielig. Gelukkig gebruikt Reinout zijn verstand, waar ik me meer door emoties laat leiden.

 

Arme Whoopi, ze wordt wat ondergesneeuwd door het gedoe met Ylva’s schijnnest.

Whoopi heeft gisteren óf  onder het uitlaten iets verkeerds gegeten, óf haar Dentastix niet goed gekauwd. Ze heeft afgelopen nacht in de boot meerdere keren  overgegeven. Arme Reinout, die moest er steeds uit. Ik zag vanmorgen bij het wakker worden nog een laatst hoopje liggen, ik heb, met slaappilletje, er dwars doorheen geslapen. Whoopi geeft wel vaker over, dan is het meestal gal of schuim. Nu was het meer. Whoopi kan niet tegen een lege maag. We geven ‘s avonds rond 21.30 uur dus die Dentastix. Dan heeft ze weer wat in haar maag en het helpt misschien ook voor haar gebit, tot nu toe hoefde haar gebit niet door de dierenarts gereinigd te worden,

 

 

Ylva is van slag, denkt dat ze puppy’s heeft.
Al zo’n drie dagen jammert ze, wil niet goed eten, sjouwt met knuffels, waarvan er eentje favoriet is. Ze krabt nestjes kleeft heel erg aan mij en raakt volkomen uitgeput.
Ik dacht dat het klaar was, niet dus. We zijn thuis maar het is hier even erg als aan boord, arm dier. Normaal slaapt ze heel veel, nu raakt ze totaal uitgeput omdat ze de hele dag jammert, gilt en heen en weer rent. Ze verzamelt knuffels, maar het lijkt wel dat ze wat mist. We gaan nu dus ook de rest van de bootknuffels ophalen. Over een paar dagen moeten we beginnen met wegmoffelen, want dan hopen we dat ze afkickt. Nu lukt dat nog niet.

Ylva wil een nestje krabben.

Ylva met fake pup

Aanvulling: de bootknuffels gehaald. Ze werden meteen aan het fake nest toegevoegd:

 

 

Whoopi heeft gisteren en vandaag weer meerdere keren in huis geplast. We maken ons zorgen. Zou ze weer blaasontsteking hebben of komt het door de opwinding van logerende  kleinkinderen. Whoopi was geobsedeerd door de kleindochter van 13.

Ylva is  thuis en heeft meteen weer stress.
Het is opvallend: elke keer als we van huis zijn is lijkt Ylva veel verdraagzamer naar de meeste honden. Het moet niet iemand op een fiets zijn met een zwarte hond naast zich, maar veel honden negeert ze en sommige hondjes  lijkt ze zelfs leuk te vinden, dit alles zeer tot ons genoegen .
Vanmiddag zijn we thuisgekomen na 6 uur varen van Leeuwarden naar huis. Één stop onderweg om de hondjes uit te laten. Geen enkel probleem, ze zijn onderweg superlief, gemakkelijk en rustig. Gek is dat zo gauw we bijna thuis zijn, ze dat lijken te voelen en onrustig worden, maar niet hinderlijk. Meer van: er gaat iets gebeuren.
Thuis gekomen worden ze meteen uitgelaten. Buiten ruikt Ylva “de hond” en ik hoorde haar weer een paar straten ver blaffen, zo’ n jankgeluid.
Die hond komt ettelijke keren langs ons huis, plast altijd vlak voor ons huis op de graskant aan de overkant, dus onze hondjes worden meteen bij het uitlaten al met die hond geconfronteerd en schieten in de stress.  Het was een tijdje rustig, later kwamen we er achter dat “de hond” toen op vakantie was.
Ylva raakt bij elke hond uit onze straat die langs komt van streek, zo ook van 2 bully’s een grote en een kleintje. Onderweg kwamen we op een haven ook bully’s tegen…niets aan de hand.
Wat is het toch erg dat dit toch al zo getraumatiseerde hondje tig keer per dag, elke dag opnieuw, totaal van streek raakt door de hond uit de straat die haar zo gebeten heeft.

Gisteren hebben we de gok gewaagd en zijn weer gaan varen. Vandaag slecht weer.

De hondjes zijn supergemakkelijk aan boord. Zogauw de motor gestart is en we varen, gaat Whoopi bij Reinout op schoot en kan vanaf haar hoge postie meekijken naar buiten.

Ylva gaat slapen.

Ylva en Whoopi  “after sailing”

We zeiden net tegen elkaar dat we voor de hondjes nu een hele apotheek mee hebben, meer dan voor onszelf: Ylva krijgt Fluoxetine, ( Prozac), allebei krijgen ze zalmolie door hun eten. Whoopi krijgt  Amoxicline en Metacam.

Baasje komt terug

Wat zijn antibiotica  (Whoopi krijgt Clavaseptin), toch een zegen voor mens en dier. Whoopi knapte zienderogen op van een zielig hoopje hond tot weer haar eigen ik.

Ze plast weer als anders, lijkt geen pijn meer te hebben, maar ze krijgt nog wel Metacam. ( alleen voor het slapen gaan). Vanmorgen om 7 uur moest ze pas weer plassen. Dus vroeger dan anders, maar ze heeft het toch 7 uur op kunnen houden.

Als we met Whoopi naar de dierenarts gaan, dan stapt ze echt elke keer, hoe bang ze ook is, meteen op de weegschaal. Dat moest ze al vanaf pup en dat is kennelijk zo ingeprent dat dit een vaste reactie is. Zelfs gisteren zo ziek als ze was. Zo zie je maar hoe belangrijk die inprentingsfase is. Ylva doet het niet. Die moet je er nog steeds elke keer opzetten.

 

 

 

Whoopi is ziek. Blaasontsteking. Dat was wel duidelijk. Gisteren kon ze niet meer lopen. Reinout moest haar dragen bij het uitlaten, ze kon niet meer. Net als de avond ervóór, moest ze elk moment plassen. Als we niet snel genoeg waren, lag het al in huis en keek ze nog heel schuldig ook, arm dier. Afgelopen nacht moest ze meerdere keren naar buiten. Bezorgd natuurlijk. We hadden al een laag  langwerpig  bakje klaar gezet waar vanmorgen urine in opgevangen is. Dat heeft Reinout meteen naar de dierenarts gebracht en we konden om 10.30 terecht met Whoopi. De uitslag: veel rode bloedcellen en ook eiwit in haar urine. Geen koorts, ook gisteren niet.  Whoopi kreeg, zoals verwacht, een injectie antibioticum plus een spuitje met pijnstiller. Verder natuurlijk een antibioticum kuur mee, plus Metacam tegen de pijn.

Dat hielp meteen. Whoopi plast en drinkt nog veel, maar is een stuk rustiger. Pfff wat kun je bezorgd zijn om zo’n hondje.

We hadden een afspraak met vrienden voor een High Tea in Baarn. Een vuilniszak om Whoopi’s benchkussen en handdoeken mee. Ook voor Ylva, voor geval ze moest overgeven, maar alles ging goed. De High Tea was in kasteel Baarn. Er waren heel veel wandelaars met honden en ook 2 grote honden bij het tafeltje naast ons…dus spitsroeden lopen, maar….ze zijn heel rustig geweest. Ylva heeft de hele middag geslapen in de buggy, we hadden jassen over de duwstang gehangen, zodat ze die honden niet steeds hoefde te zien. Whoopi zat onder de tafel om haar regelmatig uit te kunnen laten, maar ook dat gaat steeds beter. Vanavond zelfs nog maar 2 keer. Voor we gaan slapen nog een keertje en dan hoop ik dat we allemaal door kunnen slapen.

Wie weet, maken we binnenkort wel weer een filmpje van haar.