Auteur: teckelliefenleed

Nog een paar foto’s van Reza en Vlo.

Afgelopen nacht moest Whoopi twee keer naar buiten om te plassen. Fijn dat we beneden slapen en een ren aan de slaapkamer grenst.

Vandaag heeft Whoopi weer veel meer nog dan normaal geplast. We zijn een uurtje of twee weggeweest, intussen had ze in huis geplast. Haar neusje was warm en droog, nu toch weer vochtig. Haar temperatuur is 38°, dat is keurig. Als we thuis zijn, wil ze steeds uit.
We houden het in de gaten. Zijn wij nu overbezorgd, of is er echt wat mis? Omdat ze geen koorts heeft denk ik niet dat ze blaasontsteking heeft, maar we houden het in de gaten. De dierenarts is vlot met antibiotica. Wij zijn er wat terughoudender in, echt alleen maar wanneer het zeker nodig is.

Whoopi heeft óf een blaasontsteking, óf ze wordt dement.
Ze begon vanavond steeds aan de deur te krabben. Bijna elke 5 minuten. We dachten dat het aandacht trekken was, omdat ze dat ook doet als ze haar Dentastix wil. Maar ook daarná bleef ze doorgaan en wou echt elke keer uit en deed dan ook een plasje. Op zich is dat bij Whoopi niet vreemd als ze eenmaal buiten is, wel dat ze steeds uit wil. Overdag was ze veel in de tuin geweest, misschien heeft ze daar ook steeds moeten plassen. Er lag ook een plasje bij de voordeur toen we haar kennelijk niet vlug genoeg uitlieten.Ik hoop dat ze vannacht doorslaapt en het morgen over is. Maar zonet, (0.30 uur) dronk ze nog flink. Ik moet opletten of ze meer drinkt dan anders. Hoeveelheid meten wordt lastig met 2 hondjes in huis.

Gisteren was heftig voor onze Takkies. ‘sMorgens de hulp, dat is emotie, opwinding en …beloninkjes (zie ook: Ontvangstcomité ).

Daarna gingen we even  naar een vriendin in Elburg. De zon scheen, ze moesten dus uit de auto op schaduwplekje in haar mooie tuin, bijna een sprookje, zo niet, echter, voor onze Takkies. Ze werden op een prachtig plekje in de schaduw gezet in de meegenomen ren met daarin ook hun benchjes. Ylva nam het zoals het was, Whoopi daarentegen was bijna hysterisch, probeerde uit de ren te springen en toen wij binnen waren bleef ze ons vanuit haar ren beloeren. Ze kon ons net zien zitten als wij even omhoog keken. Pfff wat maakte ze een drama.

Daarna gingen we naar Zwolle, eerst een parkeergarage, dat kennen ze. Daar kregen ze hun brokjes, ook prima. De buggy werd in elkaar gezet, met als mooie bijkomstigheid dat wij al onze spullen in de buggy konden zetten. De hondjes lopend mee, pal achter Reinout aan, stijf tegen elkaar.

In het restaurant waar we besproken hadden, keken ze wat bedenkelijk, maar we beloofden ze netjes in de buggy te zetten. We hadden vergeten te vragen of de hondjes welkom waren.

Zonder protest lieten de hondjes zich in de buggy zetten. We zaten gelukkig helemaal achterin de ruimte en in de buggy kunnen ze om zich heen kijken, geen kik dus. Maar…toen kwam onze kleindochter waar we mee afgesproken hadden. Weer grote opwinding: jou kennen we, jij bent lief….

Door alle opwinding dronken ze bijna een hele bak water samen leeg, jammer dat we dat niet gefilmd hebben. Ze hadden water gehad, dus meer stress drinken?

Whoopi heeft net zo lang zitten wurmen tot ze losgemaakt werd en over mij heen direct bij kleindochter op schoot kon. Daar was ze echt gelukkig, helemaal relaxed. Onder het eten moest ze van schoot, maar kon niet terug in de bench. Ylva had van de gelegenheid gebruik gemaakt om heerlijk midden in de buggybench opgerold te gaan slapen.

We waren op tijd weer thuis om nog net de strafschoppen mee te maken aan het eind van de wedstrijd  tussen Denemarken en Oostenrijk, om daarna de hele wedstrijd van NL tegen Engeland te zien. Wat een mooi eind van een drukke maar gezellige dag.

Vandaag een rustig dagje.

Voor sommige mensen spelen Whoopi en Ylva voor ontvangstcommittee . vanmorgen was het weer zover:

Één keer in de veertien dagen komt onze hulp, waar de hondjes dol op zijn. Het gekke is dat ze precies weten wanneer de hulp komt. Eerst zette ik de emmer met schoonmaakspullen vast klaar, maar nu al lang niet meer. om uit te proberen of ze het dan ook weten,  zeggen we helemaal niets en proberen we zo gewoon mogelijk te doen, maar…ze weten het. Ze staan op de bank voor het raam te kijken, of voor de deur naar de gang. Staat die deur open dan gluren ze door de voordeur en rennen van het raam in de kamer tot de voordeur heen en weer, zie foto en filmpje.

Komt ze dan eindelijk dan is het algehele opwinding

 

Whoopi heeft al heel lang  een hele slechte, dode vacht.

Ze verhaart verschrikkelijk. Het kijkt ook wel of er talkpoeder door haar vacht zit. Als je haar op schoot hebt en je hebt ook nog zwarte kleding aan, dan is die daarna grijswit. We hebben het idee dat het minder erg wordt (Wishful thinking of resultaat van ontgiften?)

Na het trimmen ziet ze er helemaal niet uit. Eerst dacht ik dat de trimster niet goed geplukt had, maar Ylva, die een veel minder goede vacht heeft, is altijd netjes geplukt. Intussen heeft Whoopi nu ook al een hele tijd een kale plek midden op haar staart en daar lijkt het haar niet terug te komen.

 

We gaan af en toe met de hondjes naar de dierenarts, even wegen. De gewichten worden dan in de computer daar gestopt. Meteen maar eens bij de balie gevraagd of er niet iets mis kon zijn met Whoopi. De assistente raadde ons aan om eerst maar eens met de trimster te praten, daar moesten ze toch naar toe. Maar het zou iets met haar nieren kunnen zijn. Dus even afwachten en dan, afhankelijk van wat de trimster van de vacht zou zeggen, eventueel een bloedtest laten doen. Daar dacht ikzelf ook al aan, want…..we hebben de hondjes in totaal vijf keer Bravecto (zie Bravecto etc) (tegen vlooien en teken) gegeven, de laatste 2 keer met maar drie maand ertussen, zoals aangegeven op de gebruiksaanwijzing.

De trimster raadde ons, na het trimmen, aan om ter geruststelling toch maar een bloedonderzoek te laten doen. Ze had namelijk ook wat kale plekjes ontdekt.

 

De uitslag van het bloedonderzoek was als volgt: ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

BUN 2.9 mmol/L          2.3-9.1      Doel: Ureum is een maat voor de nierfunctie.

glucose 6.3 mmol/L    4.4-5.9 Doel: Glucose (=suiker) bepaling is vooral van belang bij suikerziekte (diabetes mellitus)

4- alkalische fosfatase 176.0 IU/L     <130 Doel: ALP is o.a. een maat voor leverproblemen en botafwijkingen

T-pro 63.0 g/L +       47 -69   Eiwitten

GPT 308,0               <130.        Doel: GPT is een maat voor levercelbeschadiging

creatinine 76,0.       56-139.    Doel: Kreatinine is een maat voor de nierfunctie.

=========================================================

De normale waarden staan er achter.

De leverwaarden ( GPT), bleken veel te hoog. De dierenarts dacht aan de ziekte van Cushing, daarvoor moet dan een aantal keren urine opgevangen worden etc.

We besloten het, in overleg met de dierenarts, eerst even aan te zien, want Whoopi doet beslist niet ziek aan. Daarbij voelen we meer voor een Homeopathisch of Holistisch dierenarts. Te meer daar onze dierenarts beslist niet openstaat voor de bijwerkingen van Bravecto en aanverwante insecticiden.

Nadat we een jaar geleden hoorden van  de problemen die  veel honden krijgen na Bravecto, vooral als ze het vaker krijgen, hebben we beide hondjes meteen een reinigingskuur gegeven en die na die bloeduitslagen herhaald.

Whoopi is slim, maar ook een dwingeland…ze heeft vanaf pup zichzelf aangeleerd op de deur te tikken als ze uit moet. Dat werkt altijd! Maar al snel kwam ze er achter dat ze door die actie acuut onze aandacht heeft. Daar maakt ze al heel lang gretig misbruik van. Niet zozeer van: “ik moet uit”, nee “ik heb honger, ik wil iets lekkers, het is half tien, dus tandjes poetsen (Dentastix)”.

We waren op de boot, we lagen aan een landje en alles was relaxed, zo niet bij Whoopi. Als je, hoe stilletjes ook, naar het toilet gaat, is madame wakker en wil ze eten. Dus, hoe vroeg ook: tiktiktik tegen de deur. Wij kijken elkaar eens aan…nee hè, zo vroeg, zou ze echt uit moeten? “Flauwekul”, zei mijn man en sliep verder…tiktiktik, ….”heee, Reinout…ze moet vast uit……”ik had nl al visioenen van plas of erger in de kajuit. Dus…uit met Whoopi..natuurlijk moest prompt Ylva ook mee. Whoopi moest echt dit keer. Tsja zo houden ze je bezig, want in no time had Ylva natuurlijk het kunstje van Whoopi afgekeken en tikt ook aan de deur. Gelukkig is zij wat dat betreft wat minder geraffineerd en moet meestal echt uit.

Whoopi komt terug van uitlaten en kefkef, ze heeft een doordringende blaf. Ze wil eten, heeft zóóó’n honger…óf ze wil een beloninkje: ná het uitlaten, ook als ze alleen thuis zijn geweest, want ooit een keer gegeven: “Goedzo”, “Goed op het huis gepast” betekent bij haar: ALTIJD een beloning.

We hebben er spijt van dat we die Dentastix op vaste tijden gaven. Rond 9 uur is ze al in de stress, Ylva blijft stil, maar gaat onder een bank strak naar Reinout kijken. Komt hij dan omhoog uit zijn stoel dan rennen ze allebei richting keuken, Ylva voorop, steeds even achterom Whoopi wegduwend, zo van: “jíj niet”.

Het gekke is dat Ylva de laatste weken haar Dentastix vaak niet aanraakt. Wel bewaakt ze hem soms tegen Whoopi, soms maakt zelfs dat haar niets uit. De laatste stunt: wachten tot  Whoopi de hare op heeft en dan smakelijk gaan eten. En ja, probeer dan Whoopi eens aan haar verstand te brengen dat zij al heeft gehad.

Met ook af en toe echt tandjes poetsen, is  het  nog nooit nodig geweest dat de dierenarts hun gebit moest reinigen en Whoopi is al bijna 11 jaar.

Deze week kwam Kaninchen teckeltje Jet op bezoek met haar vrouwtje Miriam.  Over haar  heb ik al eerder geschreven. Ze woont een straat achter ons, maar moet wel met een paar bochten en oversteken. Als Jet wordt uitgelaten hebben ze vaak een vaste route. Maar als haar bazin zegt: we gaan straks naar Whoopi en Ylva, dan onthoudt ze dat, ook al kan het nog een uur duren. Dan pakt ze de andere richting en loopt linea recta naar ons huis. Daar staat ze dan kronkelend van opwinding voor het glas  van onze voordeur. We worden weer eens bevestigd in de mening  dat teckels slim zijn.

Dit keer was mijn man met onze teckels uit. Jet zocht alles af t/m de tuin.

Even later kwamen onze hondjes met veel opwinding en kabaal binnen want die hadden natuurlijk allang het spoor geroken. Ze hadden elkaar heel lang niet gezien, maar ze waren niets vergeten. Sinds Ylva Jet heeft gebeten, spelen ze bijna niet meer, zo jammer. Na de eerste opwinding en begroeting, kruipt Ylva de ren in en gaat slapen. Dat is sinds dat incident vast patroon, sowieso slaapt Ylva veel. Whoopi gaat altijd onder de stoel of bank zitten waar Miriam  zit, het liefst tegen haar benen. Jet had een bal ontdekt en moest apporteren. Ze gooide de bal naar haar baasje, of legde hem bij Reinout. Soms werkte dat, maar die hadden niet altijd erg in die bal. Maar…tot mijn stomme verbazing pakte dan Whoopi de bal, als die bij Miriam onder de bank lag en mikte de bal precies naar Jet, niet één keer maar meerdere keren. Zo grappig.

Jet toen ze jong was en en zij en Ylva nog onbevangen  en onvermoeibaar samen speelden, 

 

 

 

Voor de rest moet je in gezelschap van die drie echt op je woorden passen: zeg niet “strand” als je daar niet heen gaat, niet: “tandjespoetsen”, niet: “oefenen” enz. Whoopi kent over de 50 woordjes en zinnen. Je ziet ze luisteren en staan zo in de startblokken klaar voor iets leuks.

 

 

 

 

De laatste tijd wil Ylva niet alles meer eten wat ze eerst lekker vond.
Zomaar, van de ene dag op de andere, wou ze geen brokken, alleen vlees. Elke avond krijgen ze een Dentastix. Dat is het hoogtepunt van de dag.
Whoopi weet het precies: half tien, tandjes poetsen. Als Whoopi tegen negen uur onrustig wordt en ons hypnotiseert, komt normaal gesproken  Ylva ernaast zitten en kijken ze ons samen doordringend aan: het is tijd……. Nu niet, Ylva weigert haar Dentastix. De eerste avonden zeer tot  genoegen van Whoopi die niet te beroerd is om die van Ylva ook op te kauwen.
Ook banaan, waar ze beiden gek op waren, belieft madam niet meer.
We zijn naar de dierenarts geweest, want we waren bang dat er iets met haar kaak, slokdarm of zo mis was. Maar, net als wij, kon de dierenarts niets onregelmatigs ontdekken.
Gisteravond probeerde Ylva haar Dentastix te begraven, vanavond wachtte ze tot Whoopi die van haar op had. Daarna begon Ylva de hare op te kauwen, waarmee ze natuurlijk Whoopi de ogen uitstak.
Wat dit nu weer is. Allebei zijn het hongerhalzen, opeens dit? Maar goed, het gaat dus weer.
We dachten dat het te maken had met Ylva’s schijndracht, maar nu eet ze toch ook weer brokken.Niet zo lekker

Vandaag gingen we naar de markt. De hondjes gingen mee. Het is in onze woonplaats te doen, de markt is niet groot, dus ze worden niet onder de voet gelopen en het is goed voor ze, zeker voor Ylva.
Natuurlijk kwamen we ook andere honden tegen. Met 2 kleine hondjes begon Ylva enthousiast te spelen. Geweldig. Dat ze lelijk deed tegen 2 anderen, dat nemen we maar voor lief. Dat was ook korter dan ze meestal te keer gaat.
Het blijft bijzonder voor ons als het zomaar eens goed gaat.