Sinds Ylva zelf een nieuwe knuffel uitgezocht heeft, gedraagt ze zich als een liefdevol moedertje.
Elke ochtend is het feest als de wekker gaat, want als baasje uit bed stapt en naar de keuken loopt, weet ze dat zij eten krijgt.
Dan hoor ik klap, klapperdeklap van haar staartje.
Eenmaal in de kamer, na haar eten, gaat ze daar in één van haar bedjes liggen totdat….ze haar knuffel mist.
Dan hoor ik een hoop gekrab op een deur om er door te mogen.
Eerst dacht ik dat ze heel nodig moest, dus loop met haar naar de schuifpui van onze slaapkamer, om haar uit te laten. Maar nee hoor, nog vóór ik de deur voor haar open kan doen, kom ik haar tegen, op de terugweg naar kamer met piep, piep haar knuffel als prooi in haar bekje.
Hetzelfde ‘s avonds. Als ze merkt dat ik richting slaapkamer ga, rent ze achter me aan, om te gaan slapen, wat nog niet kan, want baasje moet haar tandjes nog poetsen. Dus moet ze terug en gaat braaf op haar kussen liggen om haar tandjes te laten poetsen. Daarna vind ik haar terug op haar nachtkussen, (Fluffy) lekker relaxed…totdat ze…..waar is mijn knuffel….., heel hard terug naar de kamer rent en trots terug komt met haar “ kind”.
Helaas doet de piep het nu al niet meer, maar ze krijgt er nog wel een soort van knap geluid uit.
We zouden losse piepjes moeten kopen, dat zou heel wat onnodige nieuwe knuffels schelen. Gewoon implanteren, na resectie van de kapotte piepen😆
Verder moeten we nu een aantal deuren een beetje open laten staan om beschadiging er van te voorkomen, nu we ( voor een deel) nieuwe deuren hebben.
Hier is nog een foto van labrador Bente, die bij een eerder blog had moeten staan.
