De bijthond uit de straat is al een tijdje dood.
Terugkijkend, realiseer ik me nu pas, dat Ylva de laatste tijd rustiger werd, niet zo snel in de stress, geen gilpartijen voor het raam en ook heeft ze al een tijd niet meer in haar kussens en dekjes gebeten uit frustratie.
Ze bleef wel reageren op alle leden van het gezin waar die hond van was, maar vooral op de man.
Ook blaft ze nog steeds naar alle andere honden uit de straat, maar vergeleken met hoe ze op de bijthond reageerde is een groot verschil.
Helaas, helaas, er is een nieuwe hond aangeschaft, die hond lijkt erg op de vorige, maar ziet er liever uit.
Ik denk dat hij nog jong is, dus hangt het af van de opvoeding en wat in de hond zelf zit hoe hij wordt. Het lijkt weer een buitenlandertje, zoals er hier heel veel rondlopen. Sindsdien is Ylva weer onrustiger.
Ik gun die mensen best een hond, maar ik gun ons hondje en onszelf rust. Geen constante stress, want nu die hond nog jong is, en het nieuw is voor die mensen, lijkt het wel alsof ze wel tien keer per dag langs komen en dan ook nog heen en terug. Dus dikke pech als Ylva dat elke keer ziet.
Per keer dat deze mensen langs komen is Ylva tien tot soms wel twintig minuten van slag, tolt en bijt zichzelf weer, bijt in haar dekentjes, nu voor het eerst ook in haar Fluffy mandje.
Nu zitten we veel in de tuin, maar zo gauw het te koud wordt zit Ylva binnen en kijkt naar alles wat langs ons huis voorbij komt.
Ik geloof er steeds minder in dat Ylva’s gedrag alleen door haar hormonen komt en door castratie verholpen zou kunnen worden. Het kan daardoor ook erger worden.
We zien nu duidelijk verschil, tussen Ylva’s gedrag wel of niet met die hond die haar, toen ze nog jong was, zo vreselijk heeft gegrepen.
Het andere kleine hondje in de straat die ook door dezelfde hond gegrepen is, heeft hetzelfde, die is ook getraumatiseerd geraakt.
Daar komt dan Ylva’s kennelsyndroom bij, zo kregen we haar. Doodsbang voor letterlijk alles. Ze was bijna vijf maand oud, maar kende niks, ze was zelfs bang voor een emmer, maar goed, lees de verhalen over “Ylva” onder diverse teckels maar, daar staat haar hele geschiedenis in.
Hoe deze nieuwe hond ook zal worden, zelfs al wordt deze wel meteen goed opgevoed, het zal niks uithalen, omdat Ylva die nieuwe hond koppelt aan de eigenaren.
Maar de tijd zal het leren.