Geleidelijk aan wordt Ylva iets rustiger.
Haar harde jammeren is nu overgegaan op heel zacht huilen en dat wordt ook minder.
Ylva zoekt nog wel naar haar laatste “pup” maar zolang ze op of naast ons kan liggen is ze stil.
Afgelopen nachten wou ze nog niet in haar bedje slapen, alleen stijf tegen ons aan.
Omdat ik onrustig slaap, of met haar stijf naast me bijna helemaal niet, verhuist ze naar haar baasje en vinden we haar lekker warm op het dekbed tegen zijn rug. Gelukkig ligt hij stil, zodat ook Ylva slapen kan.
Ze is pas rustig als we bij elkaar zijn in dezelfde ruimte. Als ik richting bank loop, zie je dat koppie omhoog gaan. Dan wordt ze heel alert en rent met een vaart voor me uit richting bank, om te zorgen dat ze op haar favoriete plekje kan liggen.
Die haast is allang niet meer nodig, want er is geen concurrentie meer nu Whoopi niet meer leeft.
Arme Whoopi verloor zo vaak in snelheid van Ylva.
Het ziet er naar uit dat we het ergste gehad hebben met Ylva. Arm diertje, nu ook helemaal geen knuffels meer. De laatste tijd rende ze elke avond mèt de favoriete knuffel van dat moment naar bed, terwijl ze dat anders door ons liet doen. Doen we het niet, dan wil ze geheid, tegen dat we bijna slapen terug om een knuffel te zoeken. De vorige week lag haar bedje vol met aangesleepte knuffels.
Ze moeten een piep hebben en zacht zijn. Om rubber speeltjes geeft ze niets.