Nou dit was me het nachtje wel. Het jammeren wordt alsmaar erger, Ylva kan geen moment meer zonder ons, wil alleen maar tegen ons aanliggen, zelfs haar stem is anders, een hoge schelle kef als van een pup.
Ze heeft nog één knuffel. Die probeerden we stiekem weg te moffelen, maar dat was nog veel erger. Ze was alles in paniek aan het afzoeken op de plek waar ze hem had achtergelaten.
Deze keer is haar gedrag nog veel dramatischer dan de vorige keer en valt niet te negeren.
Toch maar steriliseren? Dat vinden we doodeng en onherstelbaar, terwijl dit gedrag met een paar dagen over kan zijn, dus we weten het niet.
Het risico dat Ylva’s kennelsyndroom, haar agressie etc. juist zal versterken door sterilisatie moeten we niet te negeren.
We hebben nog even voordat we de knoop door moeten hakken. Whoopi kan ze niet meer bijten, maar al onze kinderen hebben nu honden. Het wordt er niet gemakkelijker op voor ons als Ylva tegen hun honden lelijk doet, terwijl ze zich nu juist wat beter gedraagt.
Overigens kan dat ook vanwege haar hormonen komen nu.
Juist rondom de loopsheid is Ylva een paar maand veel liever.
Het gaat nu al twee dagen zo, het wordt erger…….