Zo grappig,
Elke ochtend als ik aanstalten maak mijn bed uit te komen, is daar Ylva die kronkelend van geluk op me afkomt.
We slapen beneden en de hondjes hebben vrije toegang tot de hele benedenverdieping.
Toch lijkt het voor Ylva kennelijk dat ik helemaal verdwenen was tot ze beweging hoort. Dan komt ze aangerend en kan ik mijn bed bijna niet uitkomen door dat kronkelende lijfje onder mij, óf met voorpootjes tegen mijn kant van het bed.
Ik ben ‘s morgens niet op mijn best, maar hoe kun je nu een ochtendhumeur hebben bij zo’n begroeting.
Grappig is dat niet alleen Ylva veel van Whoopi overneemt, maar andersom Whoopi ook van Ylva. Zij hobbelt soms achter Ylva aan…valt er wat te beleven…kefkef…snoepje.
Want alles aan Whoopi bestaat uit eten en snoepen en luidkeels schooien om beloninkjes.
Dat is bij thuiskomst, van haar of van ons, bij oefenen, ook als Ylva oefent, bij aandacht van ons, kortom…de hele dag…nu niet want ze ligt lekker tegen me aan te slapen, aan mijn andere kant ligt Ylva, die zowaar nog niet heeft geprobeerd zich tussen Whoopi en mij in te wringen.
Whoopi snurkt steeds nadrukkelijker als ze slaapt. Dat doet ze al vanaf puppy, maar nu is het erger geworden. Het lijkt soms of ze benauwd is.
Ylva maakt hele zachte geluidjes als ze slaapt.
Vandaag nog geen schijntoestanden van haar met piepen en knuffel.