(Zie ook de nieuwe intro.)
Al drie nachten ging het goed.
Eerste nacht kwam ze nog wel even proberen, maar ging keurig weer terug naar haar Fluffy. De nacht daarvóór was ze eerst in bed, maar wou er af en ging de rest van de nacht tevreden naar haar eigen bedje. Afgelopen nacht hebben we haar niet meer gezien.
Ze heeft wel graag een dekje over, maar ja dat glijdt soms weg, dan wordt ze onrustig.
Wat een goed idee van haar baasje om weer een Fluffy te kopen.
Dus gelukkig maar dat we deze keer ( dit gedrag komt met vlagen) ons er niet meer zo druk om gemaakt hebben.
Er zijn ergere dingen.
Ik lees elke dag een hoofdstuk uit het boek: “ leven zonder zorgen”. Het hoofdstuk van vandaag was: “ staar je niet blind op kleine zorgen”.
Zó waar.
Ylva is nu 11 jaar. We zijn blij dat we dit hondje, tegen de adviezen van “hondenkenners” in, gehouden hebben, in plaats van te laten euthanaseren.
Ja, het was niet altijd gemakkelijk maar we hebben er toch een min of meer handzaam, aandoenlijk, grappig hondje aan overgehouden.
Soms zei Reinout in zijn wanhoop: “ ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud” als ze weer eens Whoopi of een andere hond gebeten had, als ze weer eens onbereikbaar was : tollen, zich bijten, dwangmatig likken, vreselijk keffen naar vooral andere honden, maar daar staat zoveel tegenover, ze is nu meestal een heerlijk hondje…..
We staren ons dus maar niet blind op kleine zorgen, zoals op ons bed willen.
Er zijn ergere dingen.
De elektrische plaid van het vrouwtje is zeer geliefd bij Ylva.