Het heeft even geduurd, maar in die tijd heeft Ylva veel beleefd:
We gingen met Ylva naar de Eifel.
Zij in benchje achterin, tussen de bagage.
We stopten elke anderhalf à twee uur om de benen en pootjes te strekken. Ylva kon dan meteen plassen…
Helaas mogen honden geen wegrestaurants binnen.
Het voelt heel ongastvrij en we willen Ylva ook niet graag alleen in de auto laten, dus werd het toiletbezoek, en daar waar het kon een meeneembeker drinken.
Anderen, een groep met 1 hond, gingen picknicken onderaan de trap van het wegrestaurant.
Er was ook geen overdekt terras, zelfs helemaal geen terras.
Op de plaats van bestemming, bleek een Teckel te wonen, samen met de eigenaren van het huisje.
Het was meteen dikke vriendschap tussen die twee teckels, achteraf bleek dat hun teckel loops was, dus dat rook Ylva en voor haar maakt het niet uit dat de andere Teckel een teefje is.
Het beestje is al 14 jaar maar werd toch nog loops, tot verbazing van de eigenaren.
Ylva kreeg meteen een mooie drinkbak kadoo van hun pottenbakkerij.
Het was wel een beetje moeilijk voor Ylva om haar draai te vinden en soms piepte ze ‘s nachts een beetje in haar bench.
Reinout had haar bench dichtgedaan, omdat ze alsmaar in bed probeerde te komen.
Maar het piepen bleek niet zomaar, de volgende ochtend, ( laatste dag) bleek ze in de bench te hebben geplast. Zielig.
Omdat ze vóór het slapen gaan uit was geweest en alles had gedaan, hadden we dit niet verwacht.
Goed nieuws: door alle nieuwe indrukken, plus andere omgeving,
is Ylva’s knuffel weer gewoon een knuffel en geen pup meer en gedraagt ze zich weer “normaal”.
