We gingen een paar dagjes weg en meestal gaat Ylva dan naar de oppas. Maar ja, hoogseizoen geweest en dat geldt ook voor hondenoppassers, dus moest ze mee.
Geen probleem, we hadden al een kamer geboekt waar ook ons hondje mee kon.
Het was ontzettend warm, dus hadden we al koelbandjes meegenomen, maar het tasje van de rollator waar Ylva precies in past met haar lange rugje, bleek niet mee.
Met dit soort hitte, is het plaveisel ook heet, te heet voor de hondenvoetjes.
We hadden een VVV wandelroute gekocht, maar dat wandelen was afzien. Er was lang niet overal schaduw. We hebben van alles geprobeerd voor Ylva zodat ze gereden, gedragen of in de schaduw lopen kon.
Het einde van het verhaal:heerlijk op terras aan het water. Dat hebben we uren volgehouden, alledrie.
De volgende dag de auto gepakt en heerlijk met de airco aan, kon ons hondje bijkomen en wij ook.
Wat we zo grappig vinden:
Ylva stapt elke keer parmantig de lift in, vóór ons uit.
Moest je bij Whoopi niet mee aankomen, die was bang voor liften.
Met ontbijt en diner, lieten we Ylva in de hotelkamer, in bench, deurtje dicht.
Geen kik, pas als we weer binnen waren, Ylva uit de bench, begon ze gek te doen van blijdschap. Maar we hebben haar niet gehoord ( stiekem geluisterd) en vooral het diner duurde best lang.
We hebben een raar hondje. Waar we het niet verwachten, kan ze moeilijk doen, en waar we er vanuit gaan, dat iets haar stress bezorgt, loopt ze dapper mee, zoals op een vliegveld, in een vliegtuig, terwijl de dierenarts ons antistress pillen voor haar meegaf.
Whoopi, ons ontzettend gemakkelijke Dwergje, was wel in de stress bij dit soort acties, jammerde onder de vlucht, had dorst, mocht niet drinken, toen gaven de stewards, tegen alle regels in, haar toch drinken en ja hoor……
Met Ylva weet je het nooit.
Er is regen voorspeld en dáár heeft Ylva erge hekel aan, dan is het: behoefte doen en heel hard terugtrekken naar huis.