Gisteren had Ylva niet te klagen over aandacht:
Gistermorgen vond ik het tijd om weer eens met de hondjes te oefenen.
Voor de hondjes betekent dat: aandacht, will to please, maar vooral: beloninkjes en daar hebben ze veel voor over.
Als ik met het apporteerblokje aan kom is het feest. Ylva werkt er voor, Whoopi is haar trouwe supporter, blijft dicht bij mij óf hobbelt een klein eindje mee met Ylva, maar houdt mij vooral in de gaten, want dáár komt het snoepje vandaan.
Tot zover niets bijzonders.
Maar gistermorgen wel, want bij lijnapport had Ylva zó’n haast om bij mij te komen, na mijn commando: “apport”, dat ze vergat om het blok onderweg mee te nemen.
Ze staat voor me, ik was niet helemaal bij de les en wou ze allebei al belonen, maar opeens schiet de dame weer weg, rent terug, grist blokje mee en komt als een volleerd apporteerder voor me zitten, waarna ze na mijn commando: “los” het blokje in mijn hand laat vallen. Zó grappig.
Voor een teckel is Ylva een buitengewoon knappe apporteerster.
Dat zeggen wij niet alleen, ze heeft zowel de trainster als onze medecursisten op de hondencursussen verstomd doen staan.
Maar zoals ze gisteren deed, nog wel na maanden zonder dat we lijnapport met haar deden, heeft me met stomheid geslagen en vooral met trots vervuld.
Gistermiddag kwam Woody die met zijn baasjes terug is in het land. Daarover later.