Afgelopen week beleefden we niet veel met Ylva.
Ze is lief, maar wel onrustig nu de hormonen op hun hoogtepunt komen: schijnnest.
Ze heeft veel moeite met alleen zijn, staat zelfs met haar pootjes op de eerste traptrede als ik heel even boven ben.
Ik hoor nu dat Neta en Siggy, van dochter Wendy dat ook doen, dus het hoeft niet aan de schijndracht te liggen. Verlatingsangst!
Gisteren had ik een afspraak in het ziekenhuis met de oogarts. Althans volgens onze gegevens. In het ziekenhuis in Heerenveen dachten ze daar anders over, er stond nergens een afspraak genoteerd. Gelukkig mocht ik toch door en daar zaten we uren te wachten op grote afstand van elkaar. Ik begon net te wanhopen toen ik binnen werd geroepen. Al die tijd zat ik over Ylva in, helemaal alleen thuis zonder Whoopi en dat met haar erge verlatingsangst nu.
Thuisgekomen stond ze al bij de deur en jammerde hartverscheurend.” Ik was zo alleen, ik miste jullie zo” en maar van de ene naar de andere, al huilend en snikkend als een kind.
De laatste dagen is Ylva héél onrustig, vooral bij het naar bed gaan en vlak na het opstaan.
Ik heb een paar filmpjes gemaakt van gisteravond en vanmorgen. Het gejammer staat er niet op, maar toch.
Wel denk ik dat het, net als bij de vorige keer, heeft geholpen dat we haar, vanaf de loopsheid, pseudo pregnancy druppels hebben gegeven. ( een paar keer per dag, met beetje yoghurt dat tegen wormen moet helpen.
Over wormen gesproken…..gisteren is er poep van Ylva opgestuurd naar ‘t Woud voor wormonderzoek. Dat hadden we eigenlijk veel eerder moeten doen. Ik hoop dat we morgen de uitslag horen.