We vervallen een beetje in herhaling, maar het is te leuk om niet te noemen:
Vanmiddag kwam er bezoek, een nichtje met gezin. Ze wonen ver weg, dus als we daarheen gaan, gaat Ylva naar de oppas en vanwege de afstand zijn ze nog nooit bij ons thuis geweest.
Ons gekke beestje was vandaag nóg gekker.
Vanwege het Corona virus zaten we vanmorgen al op tijd gezellig buiten. Toen Reinout opstond wou Ylva op zijn stoel springen maar deze (nieuwe) stoelen zijn hoger dan zij gewend was en ze klapte hard op haar rugje op de stenen.
Het lijkt goed te zijn gegaan, maar ik schrok erg.
Ook al vond ik dat wij niets geks deden, Ylva wist wel beter en die stond rond een half uur voordat ze zouden komen al bij de voordeur en maakte ons gek met elke keer vals alarm.
Toen ze er dan eindelijk waren was Ylva door het dolle heen en niet bij ze weg te slaan.
Tot dan gebeurt dat wel vaker, even begroeten, om daarna naast mij op de bank te gaan zitten, maar dit keer was ze niet bij het bezoek weg te slaan. Alledrie kregen evenveel aandacht geloof ik, met misschien een lichte voorkeur voor de jongste. Gelukkig geen hondenhaters.
Reinout gooit het op de hormonen, dan is ze wat aanhankelijker. Whoopi vond bezoek altijd geweldig en was niet bij ze weg te slaan. Nou ja volgende maand wordt Ylva 8 jaar en we blijven ons verbazen.
Hoe bijvoorbeeld wist ze ongeveer hoe laat het bezoek zou komen? Ik merk dat wel eens bij haar baasje, dat hoor ik ook wel over andere honden, maar bij voor haar onbekend bezoek?