Ylva was wat onrustig.
Ze zat regelmatig rillend stijf tegen me aan en ‘s nachts wou ze een paar nachten weer bij ons in bed.
Geloof me, als Ylva iets wil, dan wíl ze dat.
Omdat we dit keer geen zin in strijd hadden (…die we verliezen) , mocht het twee nachten, maar intussen kreeg ze ook een truitje aan. Dat hielp. Geen rillen meer en bij regen nog een regenjasje, dus beschermd tegen kou en regen.
Als we stilzitten en het koud krijgen gaat de aircokachel aan, voorlopig staat de CV nog op een laag pitje.
Dat willen we volhouden tot 1 november, dus bijna over.
Gisteren had Ylva door hoe ze haar truitje uit kon krijgen, ik denk dat door het dragen, het ding wat ruimer werd.
Ylva was na twee nachten weer braaf in haar eigen bedje gaan slapen, maar vanmorgen bleek…zonder truitje.
Even voor een eventueel nieuwe lezer: Ylva heeft geen ondervacht.
Een tijdje geleden zaten we op een terras met drie honden, (ook dochter was er me twee honden). Een paar tafeltjes verderop begon een baby te huilen. Ylva begon mee te jammeren, daarna ook de twee andere honden.
Nooit eerder meegemaakt.
De moeder riep dat het zo over zou zijn, als de baby de fles krijgt en inderdaad, baby stil, honden stil.
Een paar dagen geleden was er bezoek.
Mijn dochter met twee honden, Neta en Siggy èn een andere dochter met één hond, Pojke,
Spannend, maar het ging goed. Wat een opluchting.