Ylva heeft de vloer gedweild, haar kussens “opgeschud” en alles wat voorbij kwam weggejaagd.
We waren vanmiddag een uurtje op stap naar een tuincentrum.
Ylva was alleen, die konden we niet meenemen, helaas, want ze vindt het duidelijk niet fijn om alleen te zijn. Dat zien we wanneer ze ons overgelukkig en haast jankend begroet bij thuiskomst. Ze zal toch weer moeten wennen aan af en toe alleen zijn.
Vanavond kwam dochter K.als beloning voor Ylva’s harde werk😆 dus een ingelukkig hondje dat vanaf mijn schoot nog verliefd naar K. kwispelde.
Gelukkig maar, want ze was wel aan positieve sensatie toe.
Het was dus weer een stressvolle dag voor haar. De agressieve hond uit de straat kwam voorbij, vandaar dat haar kussens er aan moesten geloven. Het likken was ook weer erg, niet alleen zichzelf maar ook hele stukken vloer likt ze nat.
Nu ligt ze rustig naast me te slapen, na alle emotie van bezoek van K. ze heeft haar kauwstaaf gehad voor haar gebit dus voor haar is het goed zo. Helaas zal ze nog uit moeten. Normaal gaat ze nadat haar kauwstaafje op is nog even met het baasje een rondje lopen, nu regent het.
Na haar laatste wandelingetje, ( wat haar betreft hoe korter hoe liever ) verklaart de tante het nacht en gaat ze slapen.
Door de Coronacrisis zitten we heel veel in de tuin. Alles bloeit, helaas zijn de pioenrozen intussen uitgebloeid, maar er zijn alweer nieuwe bloemen uit, met verschillende kleuren.
Er hebben, denk ik, mussen gebroed in onze tuin, want af en toe zit een hoekje van onze terras vol mussen. Verder hebben we vijf hommelnesten die in de spouwmuren zitten en met pootjes vol stuifmeel hun huis in vliegen. Mooi gezicht.
er komt nog wit en paars aan
zaadjes gekregen van kleindochter Carla
Helaas komen er sluipwespen op mijn bak met insecten lokkende bloemen af die stuk voor stuk uitkomen van pakje bloemzaad. Nou ja ze zullen wel ergens nuttig voor zijn.
De fuut broedt nog steeds en de andere zoekt alles ook nog steeds af naar nestmateriaal waar wij hem stiekem mee helpen. De eenden zijn terug, ( waar waren ze al die tijd?) en schooien om brood.
Ons wereldje blijft klein, maar ik voel me iets minder opgesloten nu we af en toe even er op uit gaan. Veel te weinig, maar een begin. We blijven voorzichtig.
Nu leren we genieten van kleine dingen, als we onze ogen de kost geven, genieten we in en om ons tuintje van wat de natuur ons biedt.
