We gingen winkelen en Reinout wou de hondjes dit keer niet mee hebben. Ylva had zich daar…letterlijk en figuurlijk….al bij neergelegd in de ren (dachten we).
Whoopi zat als hoopje ellende voor de gangdeur en ik zag haar even later bij de open voordeur voor het hekje zitten. Ze had er een handje/pootje van om in de bench of reistas te kruipen als die in de gang stond, maar die staan daar nu niet meer. Dan hoopte ze natuurlijk dat wij haar in de bench mee zouden nemen.
Ik kon het niet aanzien hoe verdrietig en toch nog hoopvol Whoopi was en tegen beter weten in, mocht ze mee met daarbij een meestribbelende echtgenoot.
Ylva hoorden we binnen blaffen.. hé jullie vergeten mij….
In winkelgebied loopt Whoopi heel hard voor ons uit te trekken. Ook nu liep ze weer alsof ze een trein moest halen.
In de winkel ging het goed, totdat ze van de vloerbedekking af moest, (deels was er vaste vloerbedekking, deels linoleum) ze verzette geen pootje meer, dus moest ze gedragen worden. De winkel uit precies hetzelfde, maar ze mocht, daar waar het kon, nu op de vloerbedekking lopen. Ze zigzagde voor ons uit, in no time de winkel uit. Daarom is winkelen met Whoopi niet leuk, de meeste winkels hebben een (voor Whoopi) gladde vloer.
Toen we thuiskwamen reageerde Ylva vreemd. Ze stond niet op haar achterpootjes ons blij te begroeten, maar keek boos naar Whoopi en deed anders dan anders…beledigd? Boos, jaloers op Whoopi? We hebben haar voor alle zekerheid maar even in de ren gehouden. Ze deed me aan Reza denken die altijd heel beledigd deed als haar baasjes van een korte vakantie, zonder hondjes, terug kwamen. Vlo niet, alleen Reza en alleen bij mijn dochter, nooit bij haar man.
Tsja…teckels.