Om te kwijlen!
De laatste tijd hebben we het druk, veel aanloop, mee-eters, dus nadenken: wat zal ik nu weer eens koken.
In de winkel zag ik stoofpeertjes liggen, ha dacht ik, heerlijk, ik zat er nl al op te wachten.
Zakken van 1,5 kilo, dus perfect voor een Perenkugel.
Om die peertjes te schillen valt nog niet mee, ze zijn hard, klein en rond schillen gaat bijna niet, omdat ze aan de kant van het steeltje taps toelopen. Ik ben daar dus wel een tijd mee bezig. Vandaag kwamen een dochter en een kleinzoon ( van de andere dochter) , dus ben ik gisteren gaan voorbereiden en de peertjes vast gaan schillen om ze even voor te kunnen koken.
Nu eet Whoopi echt bijna alles: boontjes, wortels, banaan, appel, ei, vis, etc.
Toen ik met de pan aan kwam, sprong ze naast me op de bank, er van uit gaand dat ook dit weer een feestmaal voor haar zou worden. Maar voor ze haar neusje in de pan zou steken heb ik haar streng toegesproken. Toen ik halverwege was, merkte ik dat Whoopi, die al die tijd naast de pan zat, een nat baardje had en even later zag ik de druppels kwijl omlaag rollen. Maar tot mijn verbazing deed ze geen enkele poging om toch stiekem een peerpartje te gappen.
Wel bleef ze al die tijd naar de pan gluren, schuin uit haar ooghoeken. Grappig om te zien, maar ook wel zielig dat dit hondje altijd door zoveel honger heeft.
Dan te bedenken dat ze de eerste jaren niet eten wou.
We probeerden echt van alles.
Op de regiobijeenkomsten was een man die mij vaak goede raad gaf. Ik herinner me nog dat hij zei: probeer pannenkoeken. Nou en óf ze die at, haha. Nou ja ze kreeg natuurlijk geen grote portie.
Een tijdje at ze Carnibest, maar ook dat was binnen een paar weken over. Als er doperwtjes in het vlees zaten, plukte ze die er één voor één uit legde die naast haar bakje zo van: dat hoort hier niet en dat eet ik niet.
Ongelooflijk als je haar nu meemaakt.
Ze drinkt ook erg veel en haar vacht wordt nog slechter. Ik hoop dat ze allebei gauw geplukt kunnen worden. Ook Ylva zier er niet uit.