Ylva is weer bijna zichzelf.
De puppyknuffel wordt verwaarloosd, alleen ‘s morgens en in de loop van de avond krijgt die aandacht. Hij moet wel bij haar zijn ‘s nachts. Zo tegen het naar bed gaan begint ze pas te piepen en onrustig te worden. Elke dag wat minder erg en elke dag duurt het langer voordat de onrust weer toeslaat.
Haar knuffel waarmee het begon, geven we voorlopig nog maar niet terug.
Al heel lang wou ik Ylva filmen als wij eten. Normaal eten wij aan tafel, dan moet Ylva op haar kussen liggen. Nu, per hoge uitzondering, hadden we een “prakje” lekker lui op de bank. Ylva at elke hap mee althans in gedachten, dat doet ze bij een stukje fruit, een koekje, maar helemaal als we een bordje eten hebben.
Eindelijk kreeg ik de kans om haar zo te filmen en dacht ik er zelfs aan.
Ik vind het zó komisch.🤣🤣🤣