Vandaag weer een stap terug met Ylva.
Nadat het heel lang goed gegaan is, was het vandaag mis en had Ylva een terugval.
ik zat te shaken…ik had Ylva tussen de deur, die sukkel lette niet op, glipt er door naar binnen, terwijl ik ( nog groter sukkel dus), de deur dicht wou doen. Ik dacht dat ze al binnen was.
Ik geef een kleine schrikreactie. ( had ik niet moeten doen). Ylva loopt doodkalm…zoekend door de kamer en grijpt Whoopi. Ze klemde gelukkig niet en ik had haar meteen los, maar goed ook, want Whoopi wou terug Ylva aanvallen.
Het ging zóó lang goed….
Gelukkig was alles meteen weer rustig.
Ylva apart uitgelaten door Reinout en nu slaapt ze. Nog wel voor alle zekerheid in dichte ren. En beiden hebben Bach Bloesem Rescue gehad.
Het blijft echt oppassen geblazen.
Reinout is een eind met Ylva gaan lopen en in die tijd heb ik met Whoopi apport gedaan. Ze was helemaal blij en het ging nog net als vroeger, nog nooit zo een hond zien apporteren. Misschien lukt het om dat een keer te filmen, dan zal Ylva uit de kamer moeten. Whoopi huppelde zelfs, ze vond het kennelijk fijn om eens helemaal alleen de aandacht te krijgen. Whoopi is veel sneller geremd met Ylva in de buurt, maar haar leeftijd en zieke lever helpen natuurlijk ook niet mee, dus des te leuker om haar vanmiddag zo blij te zien huppelen en “ apporteren”.
Van de oppas waar ze nu waren hoorden we dat het niet abnormaal is, dat een hond bij pijn afreageert.
Het schijnt dus “normaal” te zijn, maar Ylva is onze eerste hond die zo doet en we hebben ons hele leven honden gehad.
En Whoopi doet nooit wat, zo zielig. Maar ze is het wel zat aan het worden, ze wordt morgen 12 jaar, dus oud genoeg om af en toe wat narrig te gaan reageren.