Ooh wat is het koud…..bibberdebibber, dus ons teckelkaninchen Ylva , die geen ondervacht heeft, wil bijna niet naar buiten.
Als ze gedaan heeft wat ze moet doen, gaat ze, trekkend aan haar riempje, rechttoe, rechtaan terug naar huis.
Ook haar vrouwtje heeft het koud, dus zit ze op de bank onder elektrisch verwarmde deken.
Natuurlijk schiet Ylva daar dan ook onder, stijf tegen haar vrouwtje aan.
‘s Nachts kruipt ze onder haar dekje in haar bedje, geen probleem…totdat….wij half in slaap zijn.
Dan komt ze, eerst mijn kant, ik doe alsof ik slaap…dan kant van baasje, die haar ook negeert. Nadat ze dit een tijd volgehouden heeft, wordt ze in bed getild, want ja het is inderdaad koud. Eenmaal in bed, likt ze baasjes benen en dan rolt ze zich op, neusje naar buiten en we horen, zien en voelen haar niet meer. Ze kruipt naar het voeteneind en blijft stil tot de ochtend.
Daarom vinden we het minder moeilijk om toe te geven.
Als we dit verhaal op Facebook zouden zetten, kregen we de hele hondenwereld over ons heen, dus….doen we dat niet en maken we op ons blog lekker zelf uit wat we plaatsten ( of niet…).