We zijn stomverbaasd:
Dat onze teckels allebei een goede neus hebben, kan onze volgers niet zijn ontgaan, maar toch een paar voorbeelden:
Ik ben een ramp qua oriëntatie.
Zijn we ergens met de boot, dan kan het zijn dat Reinout even ergens heen gaat, mij uitlegt waarheen zodat ik kan volgen met Whoopi. Ylva hadden we nog niet toen ik dat ontdekte:
Ik was met Whoopi en een kleinkind. Wij beiden konden Reinout niet vinden en waren het oneens over de richting. Whoopi trok een kant op, maar wij waren eigenwijs, nee Whoopi, fout.
Niet dus, want toen we na wat dwalen, toch maar achter Whoopi aan gingen waren we er zo.
Dat was handig om te weten en vanaf toen gebruik ik Whoopi als spoorzoeker: “zoek het baasje”.
Nu is Ylva erbij en die kan het minstens zo goed.
Ylva kan uit een stuk of 15 geurloze zakdoekjes, feilloos de 5 doekjes met geur vinden. (Zie ook hier) Wij niet, dus hebben we daar een knoop in en wrijven ze even in onze handen, echt zonder speciaal geurtje.
De geurlozen bewaren we in een dichte plastic zak en spreiden we uit met een keukentang, zie oefenen……..
Ook al doen we deze oefening maanden niet, ze pikt de geurdoekjes in sneltrein vaart en met duidelijk plezier er tussenuit en apporteert ze keurig één voor één.
Dat zijn een paar voorbeelden, ik denk dat de meeste teckels dit kunnen.
Maar….hoe verklaar je dat ze, ( beslist geen allemansvriendjes) helemaal uit hun dak gaan bij een kleindochter die ze zelden en al heel lang geleden voor het laatst zagen?
En haar moeder zoveel later hetzelfde en haar zien ze bijna nooit. Als wij elkaar zien, zijn de hondjes er niet bij en ze woont ver weg.
De verklaring van kleindochter, en gisteren van dochter was dat we kennelijk als familie hetzelfde ruiken, maar dat kan toch niet? Daarbij gebruiken we ander wasmiddel, ander afwasmiddel, en kleindochter in Amsterdam ontmoetten we tussen andere mensen op straat .Dit kan toch niet? Ja, ik gaf haar een knuffel, dat wel. Maar bij vrienden of kennissen die op bezoek komen doen ze nooit zo, wel bij de andere dochter, maar die zien ze vaker.
Heel gek dus en ze waren niet zómaar blij, nee ze gingen uit hun dak, Whoopi begint en Ylva heeft niet veel nodig om blij mee te doen. Ylva leert veel van Whoopi. Alleen bij oefeningetjes doen ze hun eigen ding.
Bij onze hulp doen ze ook uitbundig blij, maar gaan meteen braaf zitten wachten op een snoepje. Daar draait het bij haar om voor Whoopi en Ylva.
Morgen maak ik maar weer eens een foto van Whoopi’s staart. De zalf helpt heel goed, maar we zijn daarom nu toch aan het matigen, want eigenlijk vinden we die hormoonzalf doodeng, die zalf en de Vetoryl werken tegen elkaar in.
Onze dierenarts stopt ermee, jammer, nu moeten we naar de ander van de praktijk. Zij zou ook genoeg van Cushing weten, daar moeten we dan maar op vertrouwen. Ze kent onze hondjes.