Als we naar de dierenarts gaan, is de eerste actie de hondjes te wegen.
Er staat direct om de deur een grote weegschaal waar Whoopi rechtstreeks naar toe gaat en braaf op blijft staan, tot wij zeggen dat ze er af mag. Dat is ingeprent vanaf dat ze als puppy bij ons kwam. De eerste keren stond ze daar bibberend van de stress, nu krijgen we haar er bijna niet af, want wat daarna misschien komt is niet leuk tot eng. Heel lang wou ze daar zelfs geen snoepje aannemen. Dan namen we dat mee en pas eenmaal buiten wou ze dat wel pakken. Ongelooflijk als je haar nu meemaakt. Ze eet, als je niet oppast, je vingers er nog bij op.
Ylva, die niet ingeprent kreeg dat dierenarts en weegschaal samen gaan, is er alweer af voordat we haar gewicht af kunnen lezen. Dat duurt dus even maar lukt ook.
Andere bezoekers krijgen bij onze dierenarts gratis film te zien😂 als wij Ylva wegen, althans willen wegen
Maar thuis…
We vinden het belangrijk de gewichten van onze teckels in de gaten te houden. ( toch eens opzoeken waar die uitdrukking vandaan komt).
Hoe dat wegen op een personenweegschaal bij andere teckeleigenaren verloopt zou ik wel eens willen weten. De enige manier om er niet te lang mee bezig te zijn is jezelf wegen, daarna samen met hond. Lastig aflezen, maar het kan.
Wij blijven hardnekkig proberen de teckel op de weegschaal te zetten.
Als Ylva met alle vier haar pootjes op een krukje kan staan, waarom dan niet op de weegschaal. We proberen het bijvoorbeeld met: “Ylva circus” met z’n tweeën, mooi praten, maar nee, er hangt altijd wel een pootje naast….
Maar als wij op de weegschaal willen, dan schiet Ylva erbij, weliswaar met meestal maar twee pootjes, maar het gewicht is door dat gedoe niet meer af te lezen. Voor mij niet zo erg, want ik weeg me bijna nooit sinds ik aankom, struisvogelpolitiek😆
Met Whoopi gaat wegen thuis veel minder lastig, maar ook zij meent vaak dat twee pootjes op dat ding voldoende moet zijn.
Wie heeft dat ooit bedacht…die lange ruggen….gelukkig worden ze nu niet meer met van die extreem lange ruggen gefokt die zo hernia gevoelig zijn.
Met teckels weet je nooit waar je aan toe bent.
Het grappigst bij teckelrennen vonden we altijd als hondjes de fout in gingen, onderweg de andere kant op renden, iets te eten vonden, ( zoals verloren beloninkjes) of helemaal een run ergens naartoe namen.
Als we filmpje over oefeningetjes plaatsen zijn die meestal van iets dat fout ging. Normaal doen ze hun oefeningetjes perfect want ze kunnen ze dromen.
Komt er een camera bij dan laten ze zien dat ze teckels zijn.
Met het filmen van het wegen ging nu alles goed, dus niet leuk. Dat is niet wat ik wou laten zien. Daarna nog een lege weegschaal gefilmd omdat Ylva ervandoor ging en eindelijk dan deze filmpjes, waarin Whoopi laat zien wat ik bedoel en Ylva’s gewone gedrag niet uit de verf kwam.
Hetzelfde gebeurt als we bezoek laten zien wat ze kunnen. Juist dan wil ik graag dat ze de show stelen, alles goed doen, nou niet dus. Ach ja, zo krijgen ze altijd de lachers op hun hand.