Ylva was zo schattig met haar knuffel bezig.
Ik wou dat filmen, maar als ik vraag: waar is je knuffel. ( die net door haar weggelegd was, toen ik wou gaan filmen), rende ze hard naar haar baasje.
We zijn er sinds een tijd achter dat ze dan niet het baasje verwart met knuffel, wat de nodige hilariteit gaf, maar met: waaris….
Als ik mijn man niet kan vinden, hoef ik niet te gaan zoeken of roepen, maar vraag haar ( al jaren), “ waar is het baasje” dan loopt ze voor me uit naar…de garage…of onderaan de trap naar boven, of richting tuin..ze weet altijd feilloos waar hij is.
Maar ja, met al dat “waaris” luistert ze kennelijk niet naar wat er verder komt en rent automatisch naar het baasje als ze haar knuffel moet zoeken.
Zonet was ze zo schattig aan het spelen, dat ik gauw probeerde dat te filmen, maar ja toen was ze net gestopt en op mijn vraag “waaris je knuffel” weer naar haar baasje rende.
Ik probeerde het nog, maar helaas, Ylva raakte weer in de stress: likken, bijten en tollen. Daar is jammer genoeg nog steeds maar weinig voor nodig.
Vaak is haar achterhand daarna drijfnat.
Nu konden we haar er op tijd “uithalen”.
Het is en blijft een getraumatiseerd hondje.
Wel heel intelligent, maar vooral als haar dat uitkomt.
Je bent per slot een teckel.
Hierover nog een voorbeeld zogauw ik tijd heb.