Al ruim een week is er niet van het egelvoer gegeten.
We zitten met de vraag: “slaapt de egel in het egelhuis of is de egel dood?”.
Zonder het egelhuis te openen, waarmee de egel gestoord wordt als ie nog leeft, kan die vraag niet beantwoord worden. Dit probleem is analoog aan klassieke vraag in de quantummechanica, bekend als “Schrödingers kat”.
De volgende tekst is ontleend aan //www.newscientist.nl/blogs/schrodingers-kat-het-zat/ :
Het experiment
Voor wie zich na de eerste woorden al achter de oren krabt – Schrödingers kat is een gedachten-experiment dat de vreemde eigenschappen van quantummechanica beschrijft. Erwin Schrödinger is de bedenker van de proef. Hij stelde voor dat je een kat in een doos stopt met een buisje waarin een radioactieve stof zit. Vervolgens wacht je een uur. Als er gedurende dat uur een deeltje van de stof vervalt, zal een sensor de straling opmerken en met een hamertje een flesje gif stukslaan. De kat zou dan sterven. Het is echter ook mogelijk dat er géén deeltje vervalt, waardoor het flesje gif intact blijft en de kat blijft leven. Je weet niet welke van de twee scenario’s waar is, totdat je de deksel van de doos optilt om te zien of de kat leeft of dood is.
Volgens de wetten van de quantummechanica is de kat, zolang je deksel niet optilt, zowel dood als levend. Schrödinger vond dit zo absurd dat hij dit experiment beschreef om te illustreren hoe bizar quantummechanica is.
Natuurlijk zegt quantummechanica weinig over hypothetische katten. Quantum geldt alleen voor de allerkleinste deeltjes. Dat is de reden dat je het kattenexperiment nooit uit kunt voeren (dat, en het feit dat je de dierenbescherming op je dak krijgt).
Arme Schrödinger
De kat in het liedje van Sarah Donner is duidelijk niet zo blij met het gedachtenexperiment. Ze is misschien vergeten dat Schrödinger juist wilde demonstreren dat het idioot is om een kat dood en levend te laten zijn. Hij bedoelde het goed.