Gisteren kwam Pojke voor het eerst op bezoek met zijn vrouwtje Karen.
Dat was best spannend, zou het goed gaan?
Ze hadden elkaar weken geleden al bij Karen thuis ontmoet, maar nu dus op Ylva’s eigen terrein. De kennismaking ging, op wat grommetjes na van Ylva, toen best goed.
Nu, op eigen terrein, met een flink gegroeide reu? Spannend, maar het ging zelfs nog beter dan de eerste keer.
Ylva wou wel spelen, maar vond het toch ook wat eng en Pojke is nog een grote pup, die wil best spelen, maar ja wat moet je met zo’n klein beestje.
Om aan Ylva te ruiken, moet hij al haast door de knieën.
Pojke is nu 5,5 maand, dus hij kan best nóg groter worden en natuurlijk, forser, breder.
Achter ons huis zwemmen eenden en een eenzame fuut. Maar sinds kort soms ook twee prachtige zwanen.
De eenden hebben altijd honger en schooien dus om eten. Ik heb ze een paar keer gevoerd. Nu zat er een eend, pal voor Ylva op de steiger, wat een opwinding.
Ik moest naar een vergadering, Reinout reed en Ylva ging mee. Alles bij elkaar een hele avond, vroeg weg, erg laat thuis en tijdens de vergadering moest Ylva in de bench.
Dat zijn heel veel indrukken.
Ylva heeft de dag er op zeker het grootste deel van de dag geslapen.
Door die Corona ellende beleven we niet zoveel, dus is alles wat er wél gebeurt extra spannend.
