Vandaag was weer zo’n moment bij Ylva.
Ylva moet wat wennen aan de wintertijd, net als kleine kinderen.
Maar als ze dan haar eten heeft gehad, uit is geweest, gaat ze lekker liggen slapen. Ze slaapt behalve ‘s nachts een groot deel van de dag.
Vanmorgen, toen ze terug kwam van de wandeling met baasje, was ze helemaal gek, de dolle paar minuten. Zo grappig, ze vliegt uit de bocht van het rondjes door de kamer rennen, heerlijk om te zien.
Bij ons zou om 10 uur de audicien komen. Ik was me dus aan het haasten, om vóór die tijd al wat huishoudelijk werk klaar te hebben.
Ik was me verder niet bewust iets anders dan anders te doen, maar om vijf minuten vóór tien, springt Ylva op de bank voor het raam, pootjes op de leuning en blijft strak naar buiten kijken richting begin van de straat.
Opeens begint ze opgewonden te keffen, ik zie niks, maar beter kijkend, zie ik een eind terug van ons huis de auto van de audicien langzaam aan komen rijden.
Ylva rent naar de deur, blijft opgewonden , begroet die man alsof het haar grootste vriend is. Hij is al twee keer eerder geweest.
Grappig, maar toch ook een beetje eng.
Ik gaf de man stiekem een hondensnoepje, daarna moest ze nog haar dikke Fluffy kussen door de kamer slepen. Toen was de benzine op en hebben we haar de hele ochtend niet meer gehoord.
De audicien was verbaasd dat Ylva al 9 jaar is. Ze gedraagt zich nog steeds als een puppy.